ช่วงนี้แนะนำให้อ่านด้วยน้า~
หลังจากกลับประเทศ ชีวิตของเยว่ปู้หว่านก็เต็มอิ่มผิดปกติ ตอนกลางวันไปทำงาน ตอนกลางคืนทำสวน วันหยุดไปรับของส่ง ไร่ 50 หมู่ปลูกไปเกินครึ่งแล้ว มันหวาน มันฝรั่ง ผักกาดขาว หัวไชเท้า มะเขือเทศ แตงกวา เรียงกันเป็นแถวเรียบร้อย รดน้ำพุวิญญาณตรงเวลาทุกวัน พืชโตเร็วมาก เดือนเดียวก็เก็บได้หนึ่งรอบ เก็บแล้วก็ปลูกใหม่ ปลูกแล้วก็เก็บซ้ำ โรงเก็บของกักตุนเต็มไปด้วยธัญพืชและผัก ข้างภูเขาหมั่นโถวมีภูเขานมผงเพิ่มขึ้น ข้างภูเขานมผงคือกำแพงเนื้อแช่แข็ง ถัดไปเป็นป้อมปราการที่ทำจากลังผลไม้ โรงเก็บของ 20,000 ตารางเมตรถูกเธออัดแน่นจนล้น
เย็นวันนั้น เยว่ปู้หว่านกำลังเก็บมันหวานในพื้นที่มิติ จู่ๆ มือถือก็ดังขึ้น กู้เนี่ยนเนี่ยนส่งข้อความเสียงมา เสียงตื่นเต้นสุดๆ “พี่สาว! เสื้อผ้าเสร็จแล้วนะ! หนูส่งไปให้พี่สิบชุด มีทุกสีเลย ตัดตามขนาดของพี่หมด! ปิ่นปักผม เครื่องประดับ รองเท้า ให้ครบเซตเลย! พี่ลองใส่ดูนะ ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวหนูแก้ให้!”
เยว่ปู้หว่านออกจากพื้นที่มิติ เปิดประตูออก หน้าประตูกองลังใหญ่สามลัง เธอใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะแกะลังทั้งหมดเสร็จ ชุดโบราณสิบชุดแขวนอยู่บนไม้แขวนอย่างเรียบร้อย หยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้า ชุดคลุมยาวสีขาวนวลปักลายดอกไม้ด้วยดิ้นเงิน ชุดเสื้อไขว้สีเหลืองอ่อนคู่กับผ้าคล้องแขนสีเดียวกัน ชุดคลุมใหญ่แขนกว้างสีแดงชาดปักลายดอกบัวพันก้านเต็มตัว ทุกชุดมีปิ่นปักผม ปิ่นห้อยระย้า ต่างหูห้อย พัดด้ามจิ้ว และรองเท้าปักดอกไม้ครบเซต เยว่ปู้หว่านเลือกชุดสีขาวนวลมาใส่ หมุนตัวหน้ากระจก ชายกระโปรงพลิ้วเหมือนเมฆหมอก เธอถ่ายรูปส่งให้กู้เนี่ยนเนี่ยน กู้เนี่ยนเนี่ยนตอบกลับมาทันทีด้วยเสียงกรี๊ดรัวยาว
วันที่หินหยกมาถึง เยว่ปู้หว่านกำลังทำงานอยู่ที่บริษัท ลู่เฉินบอกว่ามีสินค้ามาถึงที่ต้องให้เธอเซ็นรับด้วยตัวเอง เธอชะงักไปครู่หนึ่งถึงนึกขึ้นมาได้—หยกดิบที่เสี่ยงซื้อมาจากพม่า ส่งกลับมาถึงประเทศแล้ว ตู้คอนเทนเนอร์เต็มตู้เลย กองรวมอยู่ในโกดังของกลุ่มบริษัทม่อซื่อ
เยว่ปู้หว่านให้ที่อยู่ไป ให้พวกเขาส่งไปที่โกดังของเธอ พอคนงานไปแล้วก็เก็บทุกอย่างเข้าไปในพื้นที่มิติ