วันนี้เป็นเช้าวันที่หก เยว่ปู้หว่านพิงลำต้นไม้ริมหลุม เปิดแผงเกมสวรรค์เลือกชำเลืองมองดูคราหนึ่ง——100000/42368 หกวัน มีคนตายไปห้าหมื่นเจ็ดพันกว่าคน นางปิดแผง ที่ตั้งของค่ายใหม่เลือกอยู่บนที่สูงแห่งหนึ่ง ทัศนวิสัยเปิดกว้าง ห่างจากค่ายเมื่อคืนนี้ราวสี่สิบกิโลเมตร
เยว่ปู้หว่านเปิดมุมมองช่วยเหลือคำนวณตำแหน่งเส้นหมอกคืบคลาน แล้วใช้ปลายเท้าขีดเส้นหนึ่งลงบนพื้น มอบหมายงานให้พวกเขา
“ตรงนี้ สี่สิบหลุม เหมือนเมื่อวาน”
“ได้เลยหัวหน้า พวกเราเริ่มงานเดี๋ยวนี้!”
เสียงเอะอะแต่ไกลดังขึ้นเรื่อยๆ
เถี่ยจวินเดินนำ ด้านหลังตามด้วยกลุ่มคนใหญ่ ไม่ใช่แค่หลักสิบ แต่เป็นหลักร้อย ทั้งชายหญิง คนแก่เด็กอ่อน เสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าเปื้อนโคลนและเลือด บางคนเดินกระเผลกๆ อยู่ในแถว บางคนย่อตัวอาเจียนอยู่ข้างทางลุกไม่ขึ้น ถูกคนอื่นประคองเดินต่อ หญิงหลายคนเดินอยู่ด้านหน้า ผมพันกันยุ่งเหยิง ริมฝีปากแห้งแตก แขนของนางหนึ่งยังพันผ้าเปื้อนเลือดอยู่
เถี่ยจวินเดินมาหยุดตรงหน้าเยว่ปู้หว่าน ลังเลอยู่นานจึงเอ่ยปาก “น้องสาว พวกเราอยากหารือเรื่องหนึ่งกับท่าน”
เขาหันกลับมามองผู้เล่นที่ซูบซีดหิวโหยพวกนั้นข้างหลัง แล้วกดเสียงต่ำลง “พวกเรามีเกือบร้อยห้าสิบคน หิวมาหลายวันแล้ว มีพลังพิเศษกันไม่กี่คน ไม่มีทางเอาตัวรอดต่อไปได้ ท่านว่าให้พวกเราช่วยทำงานแลกอาหารสักหน่อยได้ไหม”