เยว่ปู้หว่านเก็บเซฟเฮาส์ กระท่อมไม้เล็ก ๆ หายวับไปจากลานว่าง กลายเป็นกุญแจสีทองสัมฤทธิ์ตกลงสู่กลางฝ่ามือของเธอ
เธอเก็บกุญแจเข้าไปในพื้นที่มิติ สะพายเป้ แล้วเดินมุ่งหน้าออกนอกสวนผลไม้ไป เธอเด็ดผลไม้จากสวนทั้งสี่แห่งมาจนครบจำนวนแล้ว ถึงเวลาไปส่งภารกิจ
เมื่อผ่านสวนลูกหยก เธอเห็นผู้เล่นหลายคนกำลังวิ่งไล่จับลูกผลไม้ ในนั้นมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกเห็นเธอ จึงกางแขนขวางไว้ "เฮ้ย! ตรงนี้ฉันจองแล้ว นายไปเด็ดที่อื่นโน่น"
เยว่ปู้หว่านเหลือบมองเขาครั้งหนึ่ง ไม่พูดอะไร เดินอ้อมเขาไป
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกเดินตามมา พูดจาห้วนขึ้นอีก "ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ตรงนี้ฉันจอง หูหนวกรึยังไง?"
เยว่ปู้หว่านหยุดเดิน เอียงคอจ้องเขา "คุณจอง? คุณจ่ายเงินแล้ว? หรือว่าสวนนี้คุณปลูกเอง?"
ชายเสื้อเชิ้ตลายดอกพูดไม่ออก ใบหน้าขึ้นสีแดงจัด
คนข้างหลังหลายคนเดินมาล้อมไว้ ดูจากการแต่งตัวและหน้าตาไม่เหมือนคนประเทศหัวเซี่ย เบ้าตาลึก โหนกแก้มสูง พูดจ้อกแจ้กเป็นภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่องอยู่สองสามประโยค มองเยว่ปู้หว่านด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
นี่เป็นภาษาที่สาม ต้องคงไว้ตามกฎ — แต่ต้นฉบับคือ "พูดพึมพำฟังไม่รู้เรื่องอยู่สองสามประโยค" หมายถึง "พูดภาษาที่ฟังไม่รู้เรื่อง" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของคำบรรยายภาษาจีนที่ต้องแปล ส่วน "จ้อกแจ้ก" เป็นเสียงเลียนคำพูดไม่ชัด ไม่ใช่ภาษาที่สามที่ตัวละครตั้งใจพูด