ฟิตเนสชั้นหกสิบแปด เยว่ปู้หว่านเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสีดำ มัดผมเป็นหางม้าสูง ยืนอยู่กลางเวทีมวย ฝั่งตรงข้ามม่ออู๋วั่งสวมเสื้อกล้ามสีดำ พับแขนเสื้อขึ้นถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นกล้ามแขนที่แข็งแรง ซิกซ์แพ็กของเขาเร้นกายอยู่ใต้เนื้อผ้าชุดกีฬา เส้นวีไลน์เฉียงลงจากเอวหายเข้าไปในขอบกางเกง
“อยากให้ผมเป็นโค้ชให้เหรอ?” ม่ออู๋วั่งหมุนข้อมือไปมา ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นมองมาที่เธอ เลิกคิ้วเล็กน้อย “ผมโหดนะ ไม่มีออมมือให้หรอก”
เยว่ปู้หว่านบริหารข้อมือข้อเท้า ดวงตาเป็นประกาย ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด “นั่นแหละที่ฉันต้องการ โค้ช ฝากเนื้อฝากตัวด้วย”
เธอตั้งท่าต่อสู้ ก้าวเท้า ชกหมัดตรงไปที่อกเขา ม่ออู๋วั่งเอี้ยวตัวหลบ มือของเธอปัดเฉียดชายเสื้อเขาไป มือขวาของเขาจับข้อมือเธอไว้แล้วดึงเบา ๆ ร่างทั้งร่างของเธอเสียสมดุล เซถลาไปข้างหน้าสองก้าว เกือบหน้าคะมำ
“จุดศูนย์ถ่วงเอนไปด้านหน้ามากเกินไป เท้าไม่มั่น” เสียงของม่ออู๋วั่งดังมาจากข้างหลัง ไร้อารมณ์ใด ๆ ตามหน้าที่
เยว่ปู้หว่านทรงตัวแล้วหันกลับมา ชกอีกหมัด เขายกแขนขึ้นรับ พร้อมคอมเมนต์ไปด้วย “ตอนชกยกไหล่สูงไป รักแร้เปิด ถ้าเจอคู่ต่อสู้ใช้มีด เธอตายไปแล้ว” เขาพูดพลางจับแขนเธอ พลิกร่างเธอกลับมา แผ่นหลังแนบกับอกเขา อีกมือตวัดผ่านรักแร้ที่เปิดโล่งของเธอ ปลายนิ้วแตะอยู่ที่ขอบชายโครง เยว่ปู้หว่านตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง นั่นไม่ใช่การยั่วยวน มันคือการสอนให้รู้จักความตาย เธอกัดฟันดิ้นออกจากการล็อกของเขา ขยี้ข้อมือที่ถูกบิดจนเจ็บ สูดลมหายใจลึกแล้วพุ่งเข้าไปอีก