ในดันเจี้ยนนี้ จากผู้เล่น 100,000 คน เหลือมากกว่า 60,000 คน เยว่ปู้หว่านเก็บของจากต่างประเทศเสร็จก็กลับมาที่หนานเฉิง เหลือเวลาอีก 3 วันก่อนดันเจี้ยนจะจบ
เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่ม ผู้เล่นฝ่ายอาร์ที่เป็นไอ้พวกญี่ปุ่นที่เหลืออีก 20,000 คนจะต้องโต้กลับอย่างไม่ยอมเสียอะไรง่ายๆ แน่ เพราะถ้าแพ้ดันเจี้ยนนี้จะถูกหัก 30,000 แต้ม และถ้าแต้มไม่พอหัก แพ้เมื่อไหร่ก็ตายเมื่อนั้น
จากแผนที่ในเกม เธอเห็น ID ผู้เล่นประเทศอาร์หนาแน่นเริ่มมารวมตัวกันรอบหนานเฉิงแล้ว
ผู้เล่นฝ่ายแดงกว่า 20,000 คนรวมตัวกันที่หนานเฉิงเพื่อป้องกันเมือง ส่วนผู้เล่นเป็นกลาง 20,000 คนออกห่างจากหนานเฉิงเพื่อความปลอดภัย เอาตัวรอดไว้ก่อน
ผู้เล่นฝ่ายอาร์ 20,000 คนเริ่มเตรียมบุกโจมตีหนานเฉิง
ต่อไปก็เป็นการต่อสู้ป้องกันเมืองของผู้เล่น
ผู้เล่นประเทศอาร์ใช้สกิล ไพ่ และไอเทมทุกอย่างที่มี สู้อย่างสุดชีวิต
พวกเขารู้ว่าแม่มดเจ้าเล่ห์ จึงให้ผู้มีความสามารถธาตุทองนำหน้า สำรวจระเบิดโลหะรอบๆ รับรู้และละลายก่อน แก้กับระเบิดกับดัก
ทำให้กับระเบิดของแม่มดไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
แม้ระหว่างทางจะมีกับดักอื่นฆ่าคนไปเป็นพันๆ แต่ส่วนใหญ่ก็ปลอดภัยมาถึงรอบนอกหนานเฉิงได้
ช่องแชตสาธารณะของดันเจี้ยนถูกผู้เล่นฝ่ายอาร์ฟลัดทันที:
[โซบุ ทาเคโระ]: "ฮ่าๆ กับดักพวกแกก็แค่นี้เอง ไม่เจ็บไม่ช้ำด้วยซ้ำ เราไม่ใช่คนท้องถิ่นโง่ๆ แถวนี้นะ มีความสามารถพอตัว ชัยชนะนี้ต้องเป็นของฝ่ายอาร์เราแน่"
[นิชิมูระ ฮาจิโร่]: "ใช่ อย่าคิดว่าแค่ป้องกันหนานเฉิงไว้ได้ก็จะชนะ เรามีวิธีเพียบ ชัยชนะต้องเป็นของเราฝ่ายอาร์"
[ไข่ดิบคลุกนัตโตะ]: "กับระเบิดใช้ไม่ได้ผลกับเรา ฮ่าๆ"
ผู้เล่นฝ่ายแดงตอบโต้ทันที:
[ชุนเซียว]: "เออสิ เออสิ แค่ทำให้พวกแกตายไปเป็นพันๆ โดยไม่เจ็บไม่ช้ำ"
[มู่จื่อหลี่]: "ฮ่าๆ"
[สุ่ยเทียนอี้เซ่อ]: "อย่าพูดมาก มีความสามารถก็บุกเมืองมาสิ รู้จักแต่พูดจา ปากแข็งไปทั้งตัวอย่างนั้นแหละ"