แสงสีขาวจางหายไป เยว่ปู้หว่านยืนอยู่กลางไร่ผักผลไม้ขนาดยักษ์สูงหลายเมตร ท้องฟ้าเหนือศีรษะเป็นสีฟ้าใสราวกับถูกน้ำชะล้าง
ตรงหน้าคือป้ายไม้ขนาดใหญ่ แกะสลักด้วยตัวอักษรโย้เย้ไม่กี่ตัว——ฟาร์มดูซีกา ร่องรอยถูกแดดและลมกรำอย่างหนัก ตัวอักษรเลือนรางเล็กน้อย
“ติ๊ง——ดันเจี้ยนฟาร์มดูซีกาเปิดใช้งานแล้ว ระดับความยาก: ระดับ C ภารกิจ: ทำงานสามอย่างที่เจ้าของฟาร์มมอบหมายให้สำเร็จ ก็จะผ่านด่านได้ หลังจากทำงานแต่ละอย่างเสร็จจะได้รับค่าตอบแทนตามสมควร เนื่องจากคุณเข้ามาทางช่องทางพิเศษ ดันเจี้ยนนี้จึงไม่มีบทลงโทษ เวลาคงเหลือของดันเจี้ยน: เจ็ดวัน ขอให้คุณโชคดี”
เยว่ปู้หว่านไม่รีบร้อนก้าวเดิน เปิดแผงระบบดึงสถานะของตัวเองดู——ผู้เล่นขั้นสูง แต้มสะสมกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่น เพียงพอแล้ว
เธอเปิดกรุ๊ปคนนับหมื่น รายชื่อสมาชิกแสดงผล: แปดพันเจ็ดร้อยหกสิบสามคน หายไปกว่าพันคน เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เป็นเพราะออกจากดันเจี้ยนมาไม่รอดหรือ?
เยว่หลิงโผล่ออกมาจากไหล่ของเธอ พูดเสียงเบาว่า “นายท่าน ถ้าไม่ใช่เพราะคำเตือนของท่าน คนตายคงมากกว่านี้”
เยว่ปู้หว่านไม่ตอบรับ สายตาจับจ้องไปที่รูปโปรไฟล์สีเทาๆ ในรายชื่อกลุ่ม “แล้วพวกที่เหลือที่กลายเป็นสีเทาล่ะ เกิดอะไรขึ้น?”
เยว่หลิงเอียงหัว “แชทกรุ๊ปใช้ได้เฉพาะตอนอยู่ในดันเจี้ยนเท่านั้น รูปโปรไฟล์เป็นสีเทาก็คือออกจากดันเจี้ยนแล้ว”
เยว่ปู้หว่านถอนหายใจโล่งอก ปิดแผง สวมเหรียญตราคะแนนความชอบกับ NPC แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปในฟาร์ม ในแชนแนลโลก ข้อความจากผู้เล่นนานาประเทศรัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
[ซากุระโตเกียว]: “ผ่านไป 3 วันแล้ว ภารกิจจับแมลงยังทำไม่เสร็จเลย ยากเกินไปแล้ว”
[กิมจิอร่อยจัง]: “แมลงนี่จับยากมาก มันเปลี่ยนสีได้ เกาะอยู่บนใบไม้มองไม่เห็นเลย ฉันถูกกัดไปสามที แขนบวมเป็นวง เจ็บแทบตาย”
[หมอกลอนดอน]: “ฉันก็เหมือนกัน บนมือเต็มไปด้วยตุ่ม มีวิธีดีๆ บ้างไหม? ขอให้เทพมาชี้แนะหน่อย”
[กระรอกเกาลัด]: “ฉันใช้ตะเกียบคีบ แมลงมันเกาะแน่นหนึบ คีบไม่หลุดเลย”
[จิงโจ้น้อยเมืองจิงโจ้]: “ฉันมีไอเท็มประเภทถุงมือ ก็ช่วยให้ง่ายขึ้นหน่อย แต่แมลงนี่เก่งเรื่องซ่อนตัว หายากมาก”