ตอนที่เยว่ปู้หว่านเดินจากชายหาดเข้าสู่ป่าดงดิบ แสงแดดยังส่องอยู่เหนือศีรษะ เรือนยอดไม้บังฟ้าบดแสง ตัดแสงส่วนใหญ่ไว้ภายนอก ในป่าอบอ้าวชื้นแฉะ อากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย เธอเปิดมุมมองช่วยเหลือของระบบแม่มด แผนที่ย่อที่มุมขวาบนกางออก ระบุเส้นทางปลอดภัยเป็นสีเขียวและเขตอันตรายเป็นสีแดง เครื่องหมายงูเลื้อยหลายตัวกระจายอยู่ในพุ่มไม้เบื้องหน้า เธอเลี่ยงออกไป—ตอนนี้เธอไม่อยากเจอหน้างูอะไรทั้งนั้น ไม่แม้แต่ตัวเดียว
เดินมาไม่ถึงสองร้อยเมตร เบื้องหน้าปรากฏบึงตมสีเทาอมเขียวผืนหนึ่ง หมอกหนาเกาะติดพื้นพลุ่งพล่าน ในอากาศมีกลิ่นกำมะถันฉุนแสบจมูก ผู้เล่นหลายคนยืนอยู่ริมบึง เอามือปิดปากไอ น้ำตาคลอจากการสำลัก เยว่ปู้หว่านก้มมองมาตรวัดออกซิเจนที่ข้อมือชุดป้องกัน—ค่าออกซิเจนปกติ ถังออกซิเจนยังเหลืออยู่เก้าสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ถังออกซิเจนสั่งทำเป็นหมื่นถังวางเรียงเป็นระเบียบในพื้นที่มิติ ล้วนเป็นของที่ม่ออู๋วั่งสั่งทำให้เธอ ตอนนั้นคิดว่าเผื่อไว้หากเกิดแก๊สพิษรั่วอะไรทำนองนั้นจะได้ใช้ได้ ไม่คิดว่าจะได้ใช้ประโยชน์ในเกม
เดินผ่านกลุ่มผู้เล่นที่ไอไม่หยุดนั้นไป ฝีเท้าไม่หยุดแม้แต่น้อย ชายคนหนึ่งชี้นิ้วมาทางเธอแล้วตะโกนว่า “ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไร” เยว่ปู้หว่านไม่หันกลับไป คิดในใจ: เพราะนายไม่มีนิสัยดี ๆ แบบคิดการณ์ไกล แล้วก็ไม่มีพื้นที่มิติโดราเอมอนที่เก็บทุกอย่างเอาไว้เหมือนฉัน
ทะลุผ่านบึงตมมา ทัศนวิสัยปลอดโปร่งขึ้นบ้าง พุ่มไม้เตี้ยสีเทาอมเขียวขึ้นอยู่บนที่ดอนแห้ง ใบหนา ผิวใบมีขนสีเงินขาว เยว่ปู้หว่านนั่งยองลง มุมมองช่วยเหลือเด้งข้อมูลออกมาทันที—หญ้าพิษงู ถอนพิษงูได้ พิษถูกสะเทินแล้ว กินหรือทาภายนอกก็ได้ เยว่ปู้หว่านตาเปล่งประกาย เริ่มถอนหญ้า ถอนทั้งราก สลัดดินออก ยัดใส่เป้ปีนเขาด้านหลัง อาศัยจังหวะนั้นโยกย้ายเข้าพื้นที่มิติ หนึ่งต้น สองต้น ห้าต้น สิบต้น ยี่สิบ ห้าสิบต้น ร้อยต้น… มีเท่าไหร่ถอนเท่านั้น เอากลับไปใช้ในโลกจริงต้านทานภัยแมลงได้ผลต้องดีแน่
“ติ๊ง—เสร็จสิ้นเควสสุ่ม 'เก็บหญ้าพิษงู' ได้รับเหรียญคริสตัล +100”
เธออารมณ์ดีขึ้นมาก กระหยิ่มใจ