รถออฟโรดแล่นเข้าประตูเหล็กของคฤหาสน์ตระกูลม่อตอนใกล้รุ่งแล้ว ไฟในลานบ้านยังสว่างอยู่ หวงเหม่ยหัวคลุมเสื้อคลุมยืนอยู่หน้าประตู พอเห็นรถเข้ามาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทีหนานและฉือโถวเฝ้าอยู่ที่คฤหาสน์หลักตลอด รีบวิ่งออกมา ทีหนานหาวหวอด ผมยาวยุ่งเป็นกระเซิง ปากของฉือโถวยังไม่หยุดเคี้ยว เห็นพวกที่ออกไปข้างนอกปลอดภัยดีก็วางใจ เยว่ปู้หว่านประคองกู้เนี่ยนเนี่ยนลงจากรถ หวงเหม่ยหัวเดินเข้ามาสวมกอดกู้เนี่ยนเนี่ยนไว้ในอ้อมแขน น้ำตาของกู้เนี่ยนเนี่ยนก็ร่วงลงมาอีก
เยว่ปู้หว่านกลับขึ้นไปชั้นสาม อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนแล้วนั่งเหม่ออยู่ขอบเตียง ผมยาวไล่เฉดสีเงินชมพูสยายบนบ่า เปียกชื้น หยดน้ำไหลตามปลายผมซึมลงบนชุดนอน เธอจ้องมือตัวเองพลิกดูไปมา มือนี้เคยถือมีดฟันซอมบี้ มือนี้เคยเหนี่ยวไกยิงคน บนนั้นไม่มีเลือด ไม่มีบาดแผล ในหัวของเธอมีแต่ภาพเดิมที่วนซ้ำไปมา กลางหน้าผากหัวโล้นมีรูเพิ่มขึ้นหนึ่งรู ทรุดฮวบลงไปข้างหลัง ตูมลงกับพื้นเสียงดังสนั่น เธอไม่เสียใจ แต่ในอกมันอึดอัด ถึงยังไงก็เป็นการฆ่าคนครั้งแรก เธอไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต เธอเป็นคนปกติ มีความคิดแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น สองครั้ง ไม่หนักไม่เบา
เยว่ปู้หว่านดึงประตูเปิด ม่ออู๋วั่งยืนอยู่หน้าประตู เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ด เผยให้เห็นแนวไหปลาร้า ผมกึ่งเปียกราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มือหนึ่งถือเค้กชิ้นเล็ก อีกมือถือไวน์แดงหนึ่งขวด แสงเทียนในโถงทางเดินส่องวูบวาบบนใบหน้า ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นดูยิ่งลึกล้ำเป็นพิเศษท่ามกลางแสงเทียน
“อารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า” เสียงของเขาทุ้มต่ำ ฟังรื่นหู เปี่ยมด้วยความเป็นห่วง
เยว่ปู้หว่านอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็แค่ส่ายหัว เอียงตัวให้เขาเข้ามา ม่ออู๋วั่งวางเค้กชิ้นเล็กบนโต๊ะหัวเตียง วางไวน์แดงไว้ข้าง ๆ ดึงเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือมานั่ง ไขว่ห้างเรียวยาว มองเธอ
“ฆ่าคนครั้งแรก มันต้องอึดอัดเป็นธรรมดา” เขาล้วงที่เปิดขวดจากกระเป๋า เปิดไวน์แดง รินใส่แก้วยื่นให้เธอ
เยว่ปู้หว่านรับแก้วมา ก้มมองของเหลวสีแดงเข้มค่อนไปทางดำ แล้วส่ายหัว “ฉันไม่ชอบดื่มเหล้า” เหล้าไม่อร่อย เธอชอบกินแต่ของหวาน ๆ