สองพี่น้องหลุดออกมาจากแสงสีขาว ล้มลงกองกับพื้นห้องนั่งเล่น เจ็ดวัน เจ็ดวันบนเกาะร้างหมอกอสรพิษ เจ็ดวันที่ต้องเจอหมอกพิษและอสูรเงือก ในที่สุดก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง หลินเสี่ยวเหอยันตัวลุกขึ้น ขายังอ่อนแรง ต้องเกาะกำแพงถึงจะยืนได้ หลินเสี่ยวซู่นั่งยอง ๆ พักหายใจอยู่พักหนึ่ง แล้วสูดจมูกพลางขมวดคิ้ว “พี่ ได้กลิ่นไหม” ในอากาศมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คลุ้งตลบ ไม่ใช่ลอยมาจากในครัว แต่ซึมเข้ามาจากนอกประตูใหญ่ ทั้งคู่เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
ประตูใหญ่บ้านของหลินเสี่ยวเหอเปิดอ้าอยู่ ไฟในโถงทางเดินพังเสียแล้ว มืดดำสนิท ก่อนเข้าสู่เกม ประตูของพวกเธอยังอยู่ในสภาพดี มีคนพังเข้ามาระหว่างนั้นแน่ ๆ
ศพผู้ชายนอนขวางอยู่ตรงทางเข้าประตู มีดเล่มหนึ่งปักตรงหน้าอก ด้ามจมมิดเข้าไปในช่องอก เผยให้เห็นแต่ด้ามพลาสติกสีดำแค่แวบเดียว เลือดแห้งกรังนานแล้ว จับตัวเป็นก้อนแข็งสีแดงคล้ำบนพื้นซีเมนต์ ตาของชายคนนั้นเบิกกว้าง ม่านตาเบลอ ปากอ้าค้าง ตายอย่างไม่ยอมหลับตา
“แย่แล้ว!” ทั้งสองมองหน้ากัน หลินเสี่ยวเหอผลักประตูห้องนอนเข้าไปหาขนมปังกรอบอัดแท่งกับน้ำแร่ที่ซ่อนไว้ ก่อนเข้าร่วมเกม เธอยัดเสบียงทั้งหมดที่เหลือไว้ในช่องลับใต้เตียง เอาผ้าเก่า ๆ มาปิดทับ เอาหนังสือสองลังมากองบังหน้า สุดท้ายตอนนี้ช่องลับถูกงัดออก ผ้าเก่ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น หนังสือกองระเกะระกะอยู่ใต้เตียง ลังกระดาษที่ซุกไว้ข้างล่างถูกค้นออกมา ถุงขนมปังกรอบอัดแท่งถูกฉีกเปิดทิ้งไว้ใกล้ ๆ น้ำแร่บางขวดถูกบิดฝา ขวดยุบ ไม่เหลือสักหยด หลินเสี่ยวเหอนั่งยอง ๆ อยู่ใต้เตียง มองช่องลับว่างเปล่า กำหมัดแน่น
“ไอ้สารเลว! ขนาดเศษขนมปังยังไม่เหลือให้ฉันสักชิ้น น้ำก็เกลี้ยง อย่าให้รู้ว่าใครทำนะ ไม่งั้นฉันไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่” หลินเสี่ยวซู่กำหมัดแน่น โกรธสุดขีด อุตส่าห์เอาชีวิตรอดจากเกมมาจนได้ สุดท้ายมาเจอพวกลักลอบเข้าบ้านตอนไม่อยู่ ความรู้สึกแบบนี้จะมีใครเข้าใจไหม!
หลินเสี่ยวเหอยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองลงไปข้างล่างแวบหนึ่ง สีหน้าซีดเผือดทันที เธอคว้ามือหลินเสี่ยวซู่ แล้วลดเสียงลงจนเบาที่สุด “ดูนี่เร็ว...”