ทางเดินชั้นสาม หลินเฟิงวิ่งขึ้นบันไดเป็นคนสุดท้าย เห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่ในทางเดินแต่ไกล ใบหน้าที่ตึงเครียดมาหลายวันก็ผ่อนคลายลง เขาก้าวเท้ากว้าง ๆ เข้าไป ตรวจดูซ้ายขวา ยืนยันว่าทั้งสามคนไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงเอ่ยปาก
“พวกนายหายไปไหนกันมา เจ็ดวันนี้พวกฉันเป็นห่วงแทบตาย”
ม่ออู๋วั่งเสียงทุ้มนุ่มและมั่นคง “ไปหาอะไรให้พวกเรากินก่อน รอพวกเราอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยคุยกันที่ห้องนั่งเล่น”
อาจิ่วเสริมอีกประโยคซึ่งไม่ค่อยพูดนัก “ทำเยอะหน่อยนะ ช่วงนี้ปากเหี่ยวมาก”
หลินเฟิงเลิกคิ้ว ฉีกยิ้ม “ได้ จัดอาหารหนัก ๆ ให้พวกนายสักหน่อย ไปอาบน้ำเร็ว อย่าอืดอาด” พูดจบก็หันหลังลงบันได เสียงฝีเท้าดังก้องหายไป “พวกนายอย่ายืนนิ่ง ลงมาช่วยกันหน่อย”
เยว่ปู้หว่านผลักประตูห้อง เดินเข้าไปในห้องนอนที่ไม่ได้กลับมาเจ็ดวัน
ทุกอย่างยังเหมือนเดิมตอนที่เธอจากไป ม่านปิดครึ่ง เตียงดูรกเล็กน้อย เธอหันหลังเดินเข้าห้องน้ำทันที
ตอนที่น้ำร้อนราดลงมา เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริง ๆ เธอสระผมยาวสีเงินเหลือบชมพูจนสะอาดหมดจด แล้วใช้ใยขัดตัวฟอกทั่วร่างสองรอบ กายใจสบายผ่อนคลาย
ออกจากห้องน้ำ เธอพันผ้าขนหนูไว้ ยืนหน้ากระจก มองดูผมยาวเปียกชื้นของตัวเอง พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ เธอยกมือขึ้น ใจกลางฝ่ามือรวบรวมไอพลังนุ่มนวล อุณหภูมิไม่สูงไม่ต่ำ ความเร็วลมไม่ช้าไม่เร็ว ลมพัดจากโคนผมไปยังปลายผม หยดน้ำถูกพัดพา ร่วงลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า สิบวินาที ผมแห้ง ฟูนุ่ม ไม่มีหลุดร่วงแม้แต่เส้นเดียว
“ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ!” เรื่องใหม่ที่เธอคิดค้นไม่เลวเลยทีเดียว ใช้ดี ทักษะนี้คู่ควรแก่การมี แถมไม่ทำลายรากผม
เธอเปลี่ยนเป็นชุดนอนแขนสั้นกางเกงขายาวสีชมพู รวบผมเป็นหางม้าต่ำ เปิดประตูเตรียมลงไปกินข้าว
ประตูห้องข้าง ๆ ก็เปิดออกพอดี
ม่ออู๋วั่งเดินออกมา เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสีเทาเข้ม ผมยังเปียก หยดน้ำหยดจากปลายผมลงบนบ่า ทำให้เกิดรอยเปียกสีเข้มเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เป่าผม
เยว่ปู้หว่านมองผมที่ยังหยดน้ำของเขา ขมวดคิ้ว กวักมือเรียกเขา
“มานี่”