“ขอต้อนรับทุกคนที่ตรากตรำมาถึงหนานเฉิง” บนกำแพงเมือง เยว่ปู้หว่านมุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์: “ฉันเตรียมของขวัญพบหน้าไว้ให้ทุกคน”
เสียงหญิงสาวเย็นชาแฝงการเย้ยหยันดังขึ้นข้างหูทหารญี่ปุ่นที่เหลือรอด พวกเขามองประตูเมืองที่ปิดแน่น สีหน้าสลับซับซ้อน กวาดตามองไปรอบทาง พวกเขาถูกเล่นงานจนขวัญเสียตลอดทาง ไหวตัวนิดหน่อยก็แตกตื่น ตื่นตูมไปหมด
“ฉันมีความรู้สึกไม่ดีอย่างไรไม่รู้!”
“ผู้การคหมอบรอ ฉันก็ด้วย!”
“อ๊า ฉันทนไม่ไหวแล้ว หนีเถอะ!”
“ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว ฮือๆ แม่ที่อยู่ฝ่ายอาร์ ฉันอยากกลับบ้าน”
...
เหล่าญี่ปุ่นทิ้งอาวุธ หมุนตัวจะหนี!
“วิ่งช้านัก” เยว่ปู้หว่านปลายนิ้วกดรีโมตในมืออย่างไม่ใส่ใจ: “ฉันส่งพวกนายขึ้นสวรรค์เลยดีกว่า!”
ชั่วพริบตา เสียงระเบิดต่อเนื่องดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟและควันหนาทึบกลืนกินพื้นที่ว่างทั้งหมดใต้กำแพงเมือง
เสียงกัมปนาทสงบลง เธอยกมือส่งสัญญาณ ไฟฉายยักษ์หลายจุดบนกำแพงเมืองสว่างขึ้นพร้อมกัน แสงจ้าปกคลุมทุกตารางนิ้วใต้กำแพง สว่างราวกลางวัน ทหารอาร์ไม่ถึงสองหมื่นถูกระเบิดตายหมด ไม่มีรอดแม้แต่คนเดียว ตายสนิท
ไม่สิ ยังมีอีก 2 คน เกมเห็นผู้เล่นสองคน ID จากประเทศอาร์กำลังแอบย่องมาถึงใต้กำแพง มองไม่เห็นตัว น่าจะเป็นไอเทมล่องหน
เยว่ปู้หว่านยิ้มมุมปาก หยิบปืนซุ่มยิงออกมา ยิงทีละคนเข้าหัวเป๊ะ หลังตาย ร่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ อุปกรณ์ร่วงรอบตัวแล้วถูกเก็บอัตโนมัติ เธอทำเสียงหึๆ: “แค่นี้เอง กระจอก”