เมื่อไปถึงจุดหมาย รถออฟโรดดัดแปลงสองคันจอดอยู่ในโรงงานร้างแห่งหนึ่งห่างจากเป้าหมายสามกิโลเมตร เยว่ปู้หว่านเก็บมันเข้าไปในพื้นที่มิติโดยตรง
ทุกคนปลอมตัวไว้ล่วงหน้า ดูเหมือนผู้ชายที่ขาดแคลนอาหารและเสื้อผ้าในยุคข้าวยากหมากแพง สกปรกมอมแมม
เยว่ปู้หว่านยืนข้างรถ ปรับหน้าปลอมบนใบหน้าผ่านกระจกรถ
ตู้เสื้อผ้าเสมือนจริงเปลี่ยนชุดด้วยคลิกเดียว ตอนนี้เธอเป็นชายหนุ่มผอมเพรียว ผิวคล้ำเหลือง โหนกแก้มสูง คิ้วตาเรียบสามัญ เอาไปปนกับฝูงชนคงไม่มีใครมองเป็นพิเศษ
ฮวา ม่านสิงที่อยู่ข้างๆ ก็เปลี่ยนเป็นชุดผู้ชาย รัดหน้าอก ใช้ขี้ผึ้งแต่งหน้าทำให้ใบหน้าดูเปลี่ยนไป ผมยุ่งเหยิง ดูเหมือนเด็กวัยรุ่นขาดสารอาหาร
ทั้งคู่สบตากัน เยว่ปู้หว่านหัวเราะเบาๆ: "ดูเข้าท่าดีเหมือนกันนะ"
ฮวา ม่านสิงยกมือลูบหน้าตัวเองที่ถูกปลอมแปลง: "ฟังก์ชันเปลี่ยนหน้านายใช้ดีเกินไปแล้ว ไม่เหมือนฉันที่ต้องแปลงโฉมยุ่งยากขนาดนี้"
ถนนที่มุ่งสู่ฐานไคว่เล่อเป็นถนนดิน
บนถนนมีผู้ชายเดินเป็นกลุ่มๆ บ้างสะพายเป้ บ้างถือของ บ้างเดินนำหน้าอย่างไม่รีบร้อนเหมือนไปตลาดนัด เป้าหมายเดียวกัน ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังที่หมายเดียวกัน
ประตูเหล็กของฐานเปิดกว้าง หน้ามีทหารยามสองคนใส่หน้ากาก เอวมีกระบองสั้นและปืนพก สายตามองคนที่เข้ามาอย่างไม่ใส่ใจ
บนประตูเหล็กแขวนป้ายที่ขึ้นสนิม—"ฐานไคว่เล่อ"
คนที่เข้าเมืองต้องจ่ายคริสตัลพลังระดับหนึ่ง1 ชิ้นเป็นค่าผ่านประตู แล้วไปรับหน้ากากที่ปิดครึ่งหน้าบนจากช่องเล็กๆ ข้างๆ
เมื่อเยว่ปู้หว่านเข้าแถวถึงช่อง คนข้างในไม่แม้แต่เงยหน้า โยนหน้ากากออกมาให้
เธอรับมาใส่ หน้ากากหยาบกร้าน ปิดคิ้วและตา เหลือเพียงครึ่งหน้าล่าง
ฮวา ม่านสิงตามหลังมารับอีกอัน ส่วนลู่เฉิน อาหม่าจิ้ว หลินเฟิง ฉือโถว ธีเหลียน และคนอื่นๆ แยกย้ายไปปะปนกับฝูงชน ต่างคนต่างรับหน้ากาก เจ็ดคนห่างกันสิบกว่าก้าว เหมือนคนเดินผ่านที่ไม่รู้จักกัน
เมื่อเข้าไปในประตูเหล็ก ภาพข้างในตรงข้ามกับความแห้งแล้งด้านนอกอย่างชัดเจน