นิยายแนวหญิงแกร่งอ่านสนุก มีพระเอก เป็นแนวรักหวานแหวว ไม่มีการหักหลัง ไม่มีความเข้าใจผิด หนึ่งต่อหนึ่ง สะสมเสบียง+มิติ+วันสิ้นโลก+ดันเจี้ยน+ภัยพิบัติ เนื้อหาอาจจะค่อยเป็นค่อยไปสักหน่อย ถ้าชอบอ่านดันเจี้ยนสามารถอ่าน 20 บทแรกแล้วข้ามไปอ่านดันเจี้ยนได้เลย ทุกคนอ่านแบบไม่ต้องคิดมาก เป็นโลกสมมติแบบทะลุมิติ ถ้าไม่ชอบเรื่องนี้ก็ผ่านไปได้เลยนะ อย่ากดรีวิวแย่ ขอบคุณมาก
นี่เป็นหนังสือเล่มที่สองของฉัน ฉันรู้สึกว่าตัวเองพัฒนาแล้ว ฮ่าๆ
ต่อไปนี้คือเนื้อหา:
เยว่ปู้หว่านตายแบบ冤枉มาก เธอกำลังรอสัญญาณไฟจราจร หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความแจ้งเงินเดือนเข้าบัญชีธนาคาร ดีใจมาก นึกว่าจะไปกินอะไรดีที่ไหน
วินาทีถัดมา ที่สี่แยก มีรถบรรทุกคันหนึ่งฝ่าไฟแดง พุ่งชนเธอทั้งคนทั้งมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเล็กๆ กระเด็นลอยไป ในไม่กี่วินาทีที่ลอยไปนั้น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว——ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น เงินเดือนที่เพิ่งเข้าบัญชียังไม่ได้ใช้ และที่สำคัญที่สุดคือประวัติการค้นหาในโทรศัพท์
"อ๊า!" ผู้คนในที่เกิดเหตุตื่นตระหนก กรีดร้องกันดังลั่น เยว่ปู้หว่านที่ล้มลงกับพื้นฝืนทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรง รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กดล้างข้อมูลโทรศัพท์ให้เป็นค่าเริ่มต้นทันที ตายแล้วก็ต้องตายอย่างมีเกียรติทิ้งความบริสุทธิ์ไว้ในโลกมนุษย์ จากนั้นก็ดำดิ่งสู่ความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่ว
เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอนอนอยู่บนเตียงแปลกตา ห้องไม่ใหญ่ แต่สะอาดเป็นระเบียบ
มึนงงไปหมด ร่างกายอ่อนเพลียไม่สบาย ข้อมือเจ็บมาก ที่สำคัญนี่ไม่ใช่ห้องเช่าของเธอ
อาการปวดหัวอย่างรุนแรงโจมตี เศษความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมอง——สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เด็กกำพร้า ได้รับทุนการศึกษาเรียนหนังสือ โดดชั้นเรียน จบมหาวิทยาลัยตอนอายุสิบเก้า เป็นเลขาให้กับประธานกลุ่มบริษัทม่อซื่อมาสามปี อยู่ห้องเดี่ยวในหมู่บ้านในเมือง ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปทำงาน แผลที่ข้อมือซ้ายยังมีเลือดซึม ไหลเลอะผ้าปูที่นอนทั้งผืน
เยว่ปู้หว่านก้มลงมองบาดแผลนั้น ตัวแข็งค้าง
เจ้าของร่างเดิมกรีดข้อมือฆ่าตัวตาย
เจ้าของร่างเดิมเกิดใหม่ ย้อนกลับมาก่อนวันสิ้นโลกครึ่งปี คิดว่าต้องไปประสบกับวันสิ้นโลกอีกครั้ง ต้องไปเผชิญหน้ากับ "ครอบครัว" ที่น่าขยะแขยงพวกนั้นอีก ทนไม่ไหว สุดท้ายก็จบชีวิตตัวเอง
บังเอิญว่าทั้งสองคนมีชื่อนามสกุลเหมือนกัน เยว่ปู้หว่านกดแผลไว้ เจ็บจนแสยะยิ้ม
ความทรงจำที่ไหลเข้ามาในสมองไม่ใช่แค่ชีวิตของเจ้าของร่างเดิม แต่ยังมีความเกลียดชังและความแค้นที่รุนแรง หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่น——ต่อตระกูลซู ต่อคุณหนูจอมปลอมซูจิ่นซิ่ว ต่อพวกผู้ชายที่อยู่รอบตัวซูจิ่นซิ่ว
ความเกลียดชังพวกนั้นเกือบจะท่วมท้นเธอ
เธอหายใจเข้าลึกๆ อย่างแรง ข่มอารมณ์เหล่านั้นไว้
ซูจิ่นซิ่ว ชื่อนี้คุ้นหูมาก
นี่ไม่ใช่นิยายที่เธอฟังระหว่างขี่รถโดยใส่หูฟังบลูทูธก่อนตายหรอกรึ?
นิยายวายที่วันสิ้นโลกเรื่องนั้นที่เธอฟังไปด้วยด่าไปด้วย ด่าเสร็จแล้วก็อดฟังต่อไม่ได้——《จิ่นซิ่วหวงถูแห่งวันสิ้นโลก》
คุณหนูจอมปลอมซูจิ่นซิ่วเป็นนางเอก มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งรักเธออย่างสุดหัวใจ ทั้งผู้ยิ่งใหญ่ในวงการธุรกิจ คุณชายทหาร อัจฉริยะด้านวิทยาศาสตร์ มือสังหารระดับสูง แถมยังมีจักรพรรดิซอมบี้อีก
ผู้ชายกลุ่มนี้สร้างอำนาจดุจราชวงศ์ศักดินาในยุคหลังวันสิ้นโลก ซูจิ่นซิ่วกลายเป็นจักรพรรดินี ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขด้วยกัน
ส่วนคุณหนูตัวจริง คือเจ้าของร่างนี้ของเธอ เป็นได้แค่ตัวประกอบตั้งแต่ต้นจนจบ
ถูกข่มเหง ถูกครอบงำทางจิตใจ ถูกผลักออกไปขวางซอมบี้ ถูกแย่งของวิเศษ สุดท้ายถูกวางยาสลบส่งไปห้องทดลอง ทนทุกข์อยู่สามปีตายอย่างอาฆาตแค้น
การตั้งค่าวันสิ้นโลกของนิยายก็มาตรฐานมาก——อุกกาบาตตก ไวรัสระบาด มนุษย์บางส่วนกลายเป็นซอมบี้ พืชและสัตว์เกิดการกลายพันธุ์ สัตว์บางชนิดกลายเป็นอสูรซอมบี้ บางชนิดได้รับการกลายพันธุ์ที่ดีกลายเป็นอสูรกลายพันธุ์
ภัยพิบัติต่างๆ ประดังเข้ามาไม่ขาดสาย ดูเหมือนเธอจะจำได้ว่านิยายจะมีฝนกรด ความร้อนจัด ภัยแมลง ความหนาวจัด น้ำท่วม แผ่นดินไหว…… ถึงช่วงหลัง มนุษย์เหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลือนรางเกี่ยวกับภัยพิบัติช่วงหลัง เธอฟังนิยายก็ไม่ได้จำอะไร มีแค่ความประทับใจคร่าวๆ
เยว่ปู้หว่านเงียบไป
เธอเพิ่งมีชีวิตขึ้นมาได้ คุณบอกว่าอีกไม่นานโลกจะแตกงั้นเหรอ?
เธออยากตาย แต่เธอไม่กล้า
เยว่ปู้หว่านก้มลงมองจี้หยกน้ำเต้าสีดำที่คล้องคออยู่ ในนิยายต้นฉบับ คุณหนูจอมปลอมหลอกเอาจี้หยกน้ำเต้านี้ไปจากคุณหนูตัวจริง ได้มิติเก็บของขนาด 200 ตารางเมตร ส่วนคุณหนูตัวจริงจนตายก็ไม่รู้ว่านี่คือสมบัติ
ตอนนี้ มันยังอยู่ที่นี่
เยว่ปู้หว่านจับแผลที่ข้อมือซ้ายที่ยังมีเลือดไหลอยู่จ่อลงบนจี้หยกน้ำเต้า แล้วกดลงไป
เลือดซึมเข้าไป โลกหมุนติ้ว
เมื่อลืมตาอีกครั้ง เธอยืนอยู่บนผืนดินที่ว่างเปล่า 10 หมู่ดินอุดมสมบูรณ์ กลางพื้นที่มีน้ำพุหนึ่งบ่อ น้ำในบ่อใสจนเห็นพื้น
แท่งหินงอกสีขาวสูงครึ่งคนลอยอยู่เหนือนน้ำพุ เบื้องล่างมีถ้วยหยกหนึ่งใบเก็บของเหลวสีขาวนวลอยู่ครึ่งถ้วย——ไม่รู้ว่าสะสมมานานแค่ไหนแล้ว สารสกัดหยดวิญญาณ
ข้างๆ มี石碑สลักคำอธิบาย: ทุกวันหินงอกวิญญาณจะกลั่นตัวเป็นสารสกัดหยดวิญญาณหนึ่งหยด สามารถรักษาได้ร้อยโรค ชะล้างมลทิน ล้างไขกระดูก บำรุงสรรพสิ่ง
บ่อน้ำพุผลิตน้ำพุวิญญาณได้วันละ 100 ลิตร ดื่มเป็นประจำช่วยเสริมสร้างร่างกาย ขับสารพิษ กระปรี้กระเปร่า
ที่ดิน 10 หมู่ อัตราการเติบโตเร็วเป็นสามเท่าของโลกภายนอก
มิติเก็บของ 2000 ตารางเมตร ต่อให้คุณหนูจอมปลอมแย่งจี้หยกน้ำเต้าไปก็ไม่มีประโยชน์ มิติผูกพันกับวิญญาณของเธอ ไม่สามารถถูกดึงออกไปได้ ไม่สามารถแย่งชิงได้
จี้หยกในโลกภายนอกกลายเป็นแค่เครื่องประดับธรรมดา
เยว่ปู้หว่านยิ้ม มือหนึ่งกดบาดแผลไว้: "ครั้งนี้ต้องตายตามธรรมชาติ มีชีวิตอยู่ดีๆ"
มิติของเยว่ปู้หว่านมีที่ดิน 10 หมู่ มีน้ำพุวิญญาณ มีมิติเก็บของ ยังอัปเกรดได้
ในหนังสือต้นฉบับ คุณหนูจอมปลอมนางเอกได้ไปแล้วก็มีแค่ 200 ตารางเมตร เป็นแค่คลังเก็บของเคลื่อนที่เท่านั้น ไม่มีพวกนี้เลย แปลกจัง เป็นเพราะจี้หยกน้ำเต้าเป็นของเจ้าของร่างเดิมหรือเปล่า เลยจดจำเจ้าของแตกต่างกัน?
ดีใจมาก ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกอัดอั้นที่หลงเหลืออยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิมก็สลายไปมาก
เธอย่อตัวลง ยกสารสกัดหยดวิญญาณในถ้วยหยกขึ้นมา ดื่มไปคำเล็กๆ ไม่กล้าดื่มมาก กลัวรับไม่ไหว
สารสกัดหยดวิญญาณรสหวานซึ้งไหลลงคอ กระแสอุ่นนุ่มละมุนไหลไปตามหลอดอาหารลงสู่ตันเถียน กระจายไปทั่วร่างในพริบตา วินาทีถัดมา เยว่ปู้หว่านเกือบสิ้นใจตายตรงนั้น ปวดจนล้มลงกับพื้น กัดฟันอดทน: "เจ็บจังเลย!"
กระดูกเหมือนถูกทุบให้แหลกแล้วประกอบใหม่ เลือดเหมือนถูกกรองแล้วเติมใหม่ ทุกตารางนิ้วของผิวหนังกำลังเผาไหม้
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ความเจ็บปวดจางหาย ถูกแทนที่ด้วยความปลอดโปร่งโล่งสบายที่ไม่อาจบรรยายได้ บนร่างมีชั้นสารสกปรกสีเทาดำเหนียวเหนอะหนะ——การขับสารพิษ
เธอก้มลงมองข้อมือซ้าย——แผลที่เห็นแล้วตกใจนั้นหายสนิทแล้ว ไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น
ความรู้สึกปวดเมื่อยอ่อนแอแต่เดิมจางหายไปหมด กระดูกและเส้นลมปราณคันยุบยิบเล็กน้อย ทุกส่วนของเนื้อหนังถูกเติมเต็มด้วยพลังงานอ่อนโยน มีความรู้สึกราวกับร่างเบาเหมือนนกนางแอ่น แข็งแรงเหมือนวัว
เยว่ปู้หว่านออกจากมิติ รีบตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำ
น้ำร้อนชะล้างลงมา ทั่วร่างเหลือเพียงความโปร่งสบาย สบายอย่างที่สุด เธอเงยหน้าขึ้นมองกระจก แล้วก็ตัวแข็งค้าง
หญิงสาวในกระจกเหมือนอายุสิบแปด หน้าตางดงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ผมดำยาวเปียกชื้นสยายลงบนบ่า คิ้วเหมือนขุนเขาไกล หางตายกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำเหมือนหินออบซิเดียนแช่น้ำ ใสปิ๊งเหมือนลูกกวาง สันจมูกสูงตรงรับกับริมฝีปากสีชมพูอิ่มอวบ ไร้เครื่องสำอางก็งดงามจนสั่นสะเทือนหัวใจ
ผิวหนังละเอียดอ่อนขาวนวล ปราศจากตำหนิ รูปร่างดูสมส่วนและยืดหยุ่นขึ้น ดวงตาสุกใสเป็นประกาย ดูมีชีวิตชีวา รอบร่างมีแสงสีขาวนวลจางๆ ทั้งตัวดูเหนือธรรมชาติราวกับนางฟ้า
ความสูง 170 เซนติเมตร หน้าอกได้รูป สะโพกงอน เอวบางจนจับได้รอบเดียว ขายาวและตรง
"หน้าตาเหมือนกับฉันเป๊ะเลย?" เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า? เยว่ปู้หว่านมองหน้าอกที่อวบอิ่มหนาหนักสองก้อนตรงหน้า สวยจนฟิน: "ไม่สนแล้ว ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ยังไงฉันก็ได้กำไร"
ออกจากห้องอาบน้ำ ไปหาผ้าปูที่นอนสำรองในตู้เสื้อผ้ามาเปลี่ยน ผ้าที่เปื้อนเลือดก็โยนเข้ามิติเลย นั่งลงบนเตียง เปิดข้อมูลบัญชีธนาคารในโทรศัพท์ของเจ้าของร่างเดิม มีเงินเก็บ 200,000 หยวน 200,000 หยวนเอาไปซื้อเสบียงก่อนวันสิ้นโลก ถือว่าไม่มาก แต่พอให้ผ่านช่วงแรกได้
และเธอมีมิติ มีน้ำพุวิญญาณ มีที่ดิน 10 หมู่ ขอแค่มีเมล็ดพันธุ์เพียงพอ ก็พึ่งตัวเองได้ไม่ยาก
เรื่องเร่งด่วนคือเมล็ดพันธุ์
เยว่ปู้หว่านห่มผ้าเช็ดตัวนั่งลงริมเตียง เปิดแอปช้อปปิ้ง
นิ้วจิ้มลงในช่องค้นหาคำว่า "เมล็ดพันธุ์" หน้าจอเด้งขึ้นมาเต็มไปหมด
สมุนไพรต่างๆ, ข้าวสาลี, ข้าวเปลือก, ข้าวโพด, ถั่วเหลือง, ธัญพืชเบ็ดเตล็ด พันธุ์ที่หาซื้อได้ในตลาด ใส่ตะกร้าหมด
ผัก, กล้าไม้ผล, เครื่องมือการเกษตร, ของใช้ประจำวัน, ยา, ของแห้ง, ขนมปังอัดแท่งและอาหารกระป๋อง
เยว่ปู้หว่านยิ่งซื้อยิ่งตื่นเต้น ยอดเงินในตะกร้าพุ่งสูงเรื่อยๆ แค่การสั่งซื้อคืนนี้ ก็ใช้ไปเกือบ 150,000 หยวน เงินเก็บ 200,000 พริบตาเดียวเหลือ 50,000
ไม่พอ ยังไม่พอเลย
โทรศัพท์สั่นหนึ่งครั้ง ข้อความวีแชท หมายเหตุว่า "ผู้ช่วยพิเศษลู่" หัวหน้าโดยตรงของเจ้าของร่างเดิม: "เลขาเยว่ เป็นหวัดดีขึ้นหรือยัง? พรุ่งนี้มาทำงานตามปกติ"
"ดีขึ้นแล้ว พรุ่งนี้ไปทำงานตรงเวลา ขอบคุณที่เป็นห่วง" เยว่ปู้หว่านตอบกลับ พลางคิดในใจว่าทำไมไม่ให้เธอทะลุมาเป็นคุณหนูไฮโซเลย ละครทะลุมิติก็ยังต้องเป็นมนุษย์เงินเดือน ถ้าลาออกจากงานก็ไม่มีรายได้ซื้อเสบียง
สั่งซื้อต่อไป แยกซื้อยา ไม่ให้สะดุดตา ของแห้ง ขนมปังอัดแท่ง อาหารกระป๋อง กักตุนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
จัดการทุกอย่างเสร็จ เยว่ปู้หว่านทิ้งตัวลงบนเตียง จ้องเพดาน
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนดีมากคนหนึ่ง กินน้อยใช้น้อย ทุกเดือนส่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งไปให้สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ตัวเองอยู่ห้องเดี่ยวในหมู่บ้านในเมือง ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหนึ่งชั่วโมงไปทำงาน ไม่ค่อยกิน ไม่ค่อยใส่ จนได้รับการพากลับไปตระกูลซู กลับถูกพ่อแม่แท้ๆ ใช้เป็นเครื่องมือ ถูกพี่ชายแท้ๆ สามคนรังเกียจ ถูกคุณหนูจอมปลอมแย่งทุกสิ่งทุกอย่างไป ถูกส่งไปห้องทดลองทนทุกข์สามปี
เกิดใหม่กลับมา กระทั่งความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่มี
เยว่ปู้หว่านหยิบกรอบรูปที่อยู่บนโต๊ะหัวเตียง ในนั้นเป็นภาพกลุ่มเด็กๆ ที่สถานสงเคราะห์
"วางใจเถอะ" เธอพูดเสียงเบา: "ร่างของเธอเป็นของฉันแล้ว ความแค้นของเธอ ฉันจะแก้แค้นให้"
เยว่ปู้หว่านหลับตาลง ในหัวคิดแผนสำหรับวันพรุ่งนี้
ทำงาน ทำตัวให้ต่ำที่สุด แล้วหาโอกาสกักตุนเสบียง
ต้องหาเงินด้วย เงินเดือนเดือนละ 20,000 หยวน ก่อนวันสิ้นโลกอีกครึ่งปีนับเต็มๆ ก็แค่หลักแสน ไม่พอเลย ต้องหาทางหาเงิน
เธอคิดถึงม่ออู๋วั่งอีกครั้ง——บอสตัวร้ายใหญ่ในหนังสือนิยาย ผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจ หลังจากวันสิ้นโลกควบคุมเมืองหนึ่งเอาไว้ ผู้ชายที่สามารถต่อกรกับนางเอกซูจิ่นซิ่วได้ไม่เป็นรอง
ตอนนี้เธอคือหนึ่งในทีมเลขานุการของเขา แม้ไม่ได้ประสานงานโดยตรง แต่ยังไงก็อยู่บริษัทเดียวกัน
นี่ไม่ใช่ใกล้ตึกก่อนได้จันทร์หรือ?
เยว่ปู้หว่านตั้งเป้าหมายเล็กๆ ให้ตัวเองในใจ: พยายามขึ้นเป็นลูกน้องหมายเลขหนึ่งของท่านประธานม่อ——โอ๊ย ไม่ใช่ เป็นน้องเล็กหมายเลขหนึ่ง
วันสิ้นโลกจะมาก็มา เธอมีมิติ มีน้ำพุวิญญาณ มีที่ดิน 10 หมู่ แถมมีบอสจอมวายร้ายให้เกาะ大腿
กลัวใครล่ะ
เยว่ปู้หว่านดึงผ้าห่มขึ้นถึงคาง หลับตา ยิ้มมุมปากแล้วหลับไป