รถออฟโรดแล่นไปตามพื้นดินสีเหลืองไหม้อย่างกระตุกกระตุก พัดฝุ่นตลบไปตามทาง เยว่ปู้หว่านนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ มองผ่านกระจกรถเห็นทิวทัศน์ด้านนอกถอยหลังอย่างรวดเร็ว อากาศที่ร้อนจัดทำให้แผ่นดินแตกระแหง ต้นไม้แห้งตายตามข้างทางดูเหมือนโครงร่างที่ไหม้เกรียม ชี้ขึ้นฟ้าอย่างบิดเบี้ยว
สี่สิบนาทีต่อมา รถออฟโรดจอดที่ขอบเขตของนิคมอุตสาหกรรมร้างแห่งหนึ่ง
โครงสร้างอาคารโผล่ให้เห็นเปล่าเปลือย ผนังแตกร้าว พื้นดินเกลื่อนไปด้วยเศษหินและเหล็กเส้น
กลิ่นเหม็นจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ปนกับกลิ่นเลือดและกลิ่นเน่าเปื่อย
ม่ออู๋วั่งลงจากรถ เยว่ปู้หว่านเดินตามเขาไป ส่วนคนอื่นๆ ก็ทยอยลงตามหลัง
ประตูเหล็กของโกดังถูกเชื่อมปิดจากด้านในไว้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งถูกอะไรบางอย่างฉีกออกจากด้านนอกเป็นรอยแหว่ง แผ่นเหล็กม้วนงอออกด้านนอก ดูเหมือนฝากระป๋องที่ถูกง้างเปิด
บนพื้นมีรอยกรงเล็บขนาดใหญ่หลายรอย แต่ละรอยลึกเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่ กดลึกลงไปในพื้นคอนกรีต รอบๆ ยังมีซอมบี้จำนวนมากเดินวนเวียนอยู่
ฮวา ม่านสิงไวต่อกลิ่นมาก เธอสูดดมแล้วพูด: "ในอากาศมีสารตกค้างของยาคลุ้มคลั่ง กลิ่นจางมาก"
มุมมองช่วยเหลือของเยว่ปู้หว่านกวาดไปทั่วบริเวณนั้น แผนที่แสดงเครื่องหมายแดงหลายจุดขึ้นมา จุดหนึ่งระบุว่า "ซอมบี้เสือ·ระดับ 5" อีกจุดหนึ่งระบุว่า "ซอมบี้หมี·ระดับ 6"
เธอเอ่ยขึ้น: "พวกมันอยู่หลังตึกนั้น"
ม่ออู๋วั่งพยักหน้า แล้วส่งสัญญาณมือไปทางคนข้างหลัง ทุกคนกระจายตัวกันอย่างรวดเร็ว เคลื่อนตัวไปตามเงามืดของซากปรักหักพังมุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย
สัตว์ร้ายสองตัวกำลังวนเวียนรอบตึกและชนเข้ากับมันอยู่ตอนนี้
ซอมบี้เสือตัวใหญ่กว่าธรรมดาสามเท่า ฟันยื่นออกด้านนอก ขนสีเหลืองคล้ำเต็มไปด้วยจุดสีเทาขาว ดวงตาแดงขุ่น มันหมอบอยู่ข้างเสาคอนกรีตที่หัก หางแกว่งช้าๆ ฟาดลงบนพื้นเกิดเสียงทึบ
ซอมบี้หมีหมอบอยู่อีกฝั่งของลาน ความสูงมองคร่าวๆ เกินแปดเมตร ผิวหนังถูกปกคลุมด้วยชั้นแข็งสีเทาขาว หยาบกร้านเหมือนหิน มันหันหลังให้โกดัง กำลังแทะอะไรบางอย่าง เสียงเคี้ยวดังชัดเจนแม้อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร