ในครัว ม่ออู๋วั่งสวมชุดลำลองสีดำ พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก มีผ้ากันเปื้อนคาดเอว กระทะบนเตาส่งเสียงดังฉ่า เนื้อปลาชิ้นหนึ่งในกระทะเป็นสีเหลืองทอง ขอบม้วนงอเล็กน้อย กรอบนอกนุ่มใน
หม้อเล็กข้างๆ ใส่นมอุ่นอยู่ บนจานกระเบื้องขาวจัดวางไว้แล้วหนึ่งชุด—เนื้อปลา ไข่ดาว และผักใบเขียวกรอบสองสามต้น
เยว่ปู้หว่านยืนพิงกรอบประตูครัว “หอมจังเลย คนอื่นล่ะคะ ไม่เห็นเลย”
ม่ออู๋วั่งวางเนื้อปลาที่ทอดเสร็จลงบนจานกระเบื้องขาว ราดซอส แล้วหมุนตัวยื่นให้เธอ
“พวกเขาไปที่ฐานที่มั่นน่ะ ศาสตราจารย์หวังกับทีมกำลังวิจัยการปลุกพลังพิเศษ อยากเอามาใช้สู้ให้มีประสิทธิภาพขึ้น”
“ลองชิมปลานี่ดูสิ อร่อยไหม สองวันนี้คฤหาสน์เหลือแค่เราสองคน”
เยว่ปู้หว่านรับจานมา สายตาจับจ้องที่เนื้อปลาชิ้นนั้น สีเหลืองทอง ผิวทอดจนกรอบ ไอร้อนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นนมและกลิ่นหอมเฉพาะตัว
เธอคีบชิ้นหนึ่งใส่ปาก ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“อร่อยมาก! ปลานี่อะไรเหรอ” เนื้อปลานุ่มลื่น ละลายในปาก ไม่มีกลิ่นคาว ทิ้งรสสัมผัสหอมมันละมุนคล้ายถั่ว
แววตาม่ออู๋วั่งฉายความอ่อนโยน “เอามาจากดันเจี้ยน บนโลกสีน้ำเงินนี่ไม่มี”
“พื้นที่มิติสองพันลูกบาศก์เมตร ผมใส่ปลามาเต็มพื้นที่เลย เนื้อนุ่ม ก้างน้อย รสชาติดี แถมรูปร่างก็สวย เกล็ดตอนโดนแสงแดดจะสะท้อนแสงรุ้งเจ็ดสี”
“ผมแยกไปวางไว้ในห้องเย็นส่วนหนึ่งแล้ว ไปเก็บสิ”
เยว่ปู้หว่านตาเป็นประกาย กินไข่ดาวในจานหมดในสองคำ ยกนมดื่มรวดเดียว เช็ดปากปราดหนึ่ง “ไปกัน”
ประตูห้องเย็นถูกผลักออก ความเย็นเยียบปะทะหน้า หมอกขาวลอยคลุ้งบนพื้นเหมือนก้าวเข้าสู่สรวงสวรรค์