รถบรรทุกปรากฏขึ้นที่หน้าหมู่บ้านฐานทัพใหญ่ฝ่ายแดงนอกเมือง จางหลานและเฉินเจียลืมตาพร้อมกัน มองดูภูมิประเทศที่คุ้นเคย รู้สึกแปลกใจและตื่นเต้นปนกัน
จางหลานถาม: "สหายเหลยเฟิง เมื่อกี้...เธอทำได้ยังไง?"
นี่ก็เป็นสิ่งที่เฉินเจียอยากรู้อีกคน
เยว่ปู้หว่านไม่ตอบ ดับเครื่อง: "ถึงแล้ว ลงรถเถอะ"
เสียงเปิดประตูรถดึงดูดความสนใจของทหารยามในพุ่มไม้
"ใคร! ลงมา!" เด็กเจ็ดแปดคนวิ่งออกมาจากหลังพุ่มไม้ มือถือปืนที่สูงกว่าตัว เล็งไปที่รถบรรทุก
เด็กชายหัวหน้ากลุ่มอายุแค่สิบขวบ ผอมเหมือนไม้ไผ่ แต่ดวงตาใสวาวจนน่ากลัว
"ซานวาจื่อ เอ้อโกวจื่อ ซานยา คือพวกเรา! พวกเราเอง!" เสียงของจางหลานดังมาจากห้องคนขับ แหบแห้งด้วยความดีใจที่รอดชีวิต
"เหมือนเสียงพี่หลาน?" เด็กหญิงเจ็ดแปดขวบโผล่หน้าออกมาจากพุ่มไม้ มือยังกำก้อนหินไว้
"ใช่ฉัน! ซานยา! เรากลับมาแล้ว!" จางหลานกระโดดลงจากรถ
ซานยาทิ้งก้อนหินแล้วพุ่งเข้ากอด ร้องไห้: "อือๆ! พี่หลานกลับมาแล้ว! พวกเรานึกว่าเธอไม่กลับมาอีก!"
เฉินเจียและคนอื่นๆ ที่มากับรถค่อยๆ ลงจากรถทีละคน
"อือๆ ฉันคิดถึงพวกเธอ ฉันนึกว่าพวกเธอไม่กลับมาแล้ว"
"พี่หลาน พี่เจีย แผลพวกเธอสาหัสมาก"
"ฉันก็คิดถึงพวกเธอ ไม่ต้องห่วง พวกเรารอดกลับมาครบ เป็นสหายเหลยเฟิงช่วยพวกเราไว้" จางหลานน้ำตาไหล กอดซานยาไว้ แนะนำเยว่ปู้หว่านที่เพิ่งลงจากรถ
เอ้อโกวจื่อวิ่งขึ้นมาจากข้างหลัง ตาแดงก่ำ แต่ไม่ร้องไห้ สายตามองไปที่เยว่ปู้หว่านที่ลงจากรถ: "สวัสดี สหายเหลยเฟิง"