“ผู้มีพระคุณ!?”
จินเป่าลู่กับชุยฟู่ได้ยินคำพูดของลั่วเชียนหนิง ต่างตกตะลึงจนแทบกรามค้าง
ที่จริงพวกเขาไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของลั่วเชียนหนิงด้วยซ้ำ รู้เพียงว่าบรรดาบุคคลผู้มีหน้ามีตาในเจียงหนานต่างเคารพนับถือนางอย่างยิ่ง!
เบื้องหลังของนางจะใหญ่โตเพียงใด พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ
เมื่อรู้ว่าเฉินฝานคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลั่วเชียนหนิง จินเป่าลู่กับชุยฟู่ก็เพิ่งตระหนักได้ว่า คราวนี้พวกเขาเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว!
“คุณหนูลั่ว ขอโทษครับ พวกเราไม่รู้ว่าหมอเทวดาเฉินรู้จักกับคุณ ไม่อย่างนั้นต่อให้มีความกล้าสักหมื่นส่วนก็ไม่กล้าหาเรื่องเขาหรอกครับ”
โขก ๆ ๆ—
จินเป่าลู่โขกศีรษะไปพลาง ขอโทษไปพลาง คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น
ชุยฟู่เองก็ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ดวงตาอีกต่อไป เขาคุกเข่าขอความเมตตา “คุณหนูลั่ว ผมรู้แล้วว่าผิด เห็นแก่ที่ผมแก่ปูนนี้ คงอยู่ได้อีกไม่กี่ปี อย่าถือสาคนแก่อย่างผมเลยนะครับ”
“ฮึ พูดบ้าอะไรของคุณ? คิดจะเอาความแก่มาข่มคนอื่นหรือไง? สงสัยจริง ๆ ว่าคนเราไม่ได้กลายเป็นคนเลวเพราะแก่ลง แต่คนเลวต่างหากที่แก่ตัวลง มิน่าถึงถูกไล่ออกจากสมาคมการแพทย์เจียงหนาน สมควรแล้ว!” หลี่เจาเจาด่ากราดโดยไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
ชุยฟู่ถูกด่าจนหน้าแดงก่ำ แทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
เขาถูกไล่ออกจากสมาคมการแพทย์เจียงหนานเพราะทำเรื่องผิดพลาด จึงจำต้องมาหากินในเมืองฮวา
เดิมทีชุยฟู่คิดว่า หากเรียนรู้สิบสามเข็มคืนชีพได้ ไม่เพียงจะกู้หน้าที่เสียไปกลับคืนมา แต่ยังจะได้เป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่งของเจียงหนานอีกด้วย!
ใครจะคิดว่าความโลภนั้นราวกับงูที่พยายามกลืนช้าง สุดท้ายเขากลับพังไม่เป็นท่า