“ท่านผู้สูงส่งทรงพลังเหลือเกิน!”
“ตั้งแต่นี้ไป ท่านผู้สูงส่งคือเทพเจ้าของผม!”
“ชาตินี้ของข้าจูเหล่าจิ่ว เรื่องที่น่าภาคภูมิใจที่สุดคือได้มาทำงานรับใช้ท่านผู้สูงส่งถึงบ้าน!”
“……”
โหวเผิงกับยอดฝีมือของแก๊งอสรพิษเห็นผู้คนจากเขตทหารเจียงหนานที่เมื่อครู่ยังวางท่าหยิ่งผยอง พากันจากไปอย่างหงอยเหงา ความเลื่อมใสที่มีต่อเฉินฝานก็พรั่งพรูไม่ขาดสาย ราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก!
เดิมทีพวกเขาถูกส่งมาคุ้มครองครอบครัวของเฉินฝาน แถมยังต้องคอยทำงานจิปาถะที่นี่ด้วย ทุกคนจึงไม่ค่อยพอใจนัก
แต่หลังจากได้เห็นฝีมือของเฉินฝานเมื่อครู่ พวกเขาถึงเข้าใจว่าทำไมแม้แต่ท่านอู๋ยังเต็มใจรับใช้เฉินฝาน
การได้ทำงานที่นี่ถือเป็นเกียรติของโหวเผิงและยอดฝีมือจากแก๊งอสรพิษอย่างแท้จริง!
ถ้าเป็นคนอื่น ต่อให้อยากรับใช้เฉินฝานก็ยังไม่มีโอกาสด้วยซ้ำ
ในสายตาของพวกเขา เฉินฝานไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นเทพเจ้า!
“พวกนายตื่นตูมกันเกินไปแล้ว ก็แค่จัดการพวกไร้ประโยชน์กลุ่มหนึ่ง รีบกลับไปทำงานได้แล้ว เหล่าโหว คราวหน้าถ้าเจอเรื่องแบบนี้ก็แจ้งฉันโดยตรง” เฉินฝานกล่าว
“เข้าใจแล้ว” โหวเผิงพยักหน้า
“หน้าที่ของพวกนายคือดูแลความปลอดภัยของครอบครัวฉันตอนที่ฉันไม่อยู่ ถ้าเป้าหมายของพวกเขาคือฉัน ก็ไม่เกี่ยวกับพวกนาย” เฉินฝานย้ำ
“ท่านผู้สูงส่งวางใจได้ ผมจำไว้แล้ว” โหวเผิงตอบอย่างระมัดระวัง
เฉินฝานหันกลับเข้าบ้าน เห็นพ่อแม่กับน้องสาวรวมตัวกันอยู่ในห้องรับแขก ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด