“ทางนี้ ไม่เหลือไว้แม้แต่คนเดียว!”
หยวนชิงว่านกล่าวจบ ก็ชักกระบี่แล้วพุ่งตัวออกไปในก้าวเดียว ตรงเข้าหาศิษย์ทางขวา
ศิษย์สองคนที่อยู่เบื้องหลังเซี่ยชิงหลวนเห็นดังนั้น ก็รีบติดตามหยวนชิงว่านไปทันที
เซี่ยชิงหลวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังตามไป
“เร็วเข้า รีบหนีเร็ว!”
เหล่าศิษย์ทางขวาเห็นดังนั้นก็แตกตื่น ทุกคนพากันหนีกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
ใครจะคิดว่าหยวนชิงว่านจะปักกระบี่ลงบนพื้น ไอเย็นสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมา กำแพงน้ำแข็งขนาดมหึมารูปวงกลมพลันผุดขึ้นในทันใด
กำแพงน้ำแข็งนี้กักขังศิษย์ทางขวาทั้งหมดเอาไว้
หยวนชิงว่านกับพวกอีกสามคนทะยานเข้าไปในกำแพงน้ำแข็ง
หลังจากนั้น สิ่งที่เจียงอู่จี้และคนอื่น ๆ ได้ยินก็เหลือเพียงเสียงร้องขอชีวิตกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ย แม่เจ้าเอ๊ย...”
ศิษย์รับใช้ชราที่ยืนอยู่ข้างเจียงอู่จี้ตกใจจนขาอ่อน
คนจำนวนไม่น้อยก็ไม่ต่างจากศิษย์รับใช้ชรา พอได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขาก็พลันอ่อนยวบ ทรุดลงไปกองกับพื้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงโหยหวนก็ค่อย ๆ เบาบางลง
อีกหนึ่งเค่อผ่านไป ทุกอย่างก็เงียบสนิท
กำแพงน้ำแข็งค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงศพกว่าสามสิบศพนอนตายตาไม่หลับอยู่บนพื้น
เซี่ยชิงหลวนกับศิษย์หญิงอีกสองคนยืนอยู่เบื้องหลังหยวนชิงว่าน กระบี่ยาวในมือยังคงหยดเลือด
สีหน้าของเซี่ยชิงหลวนแฝงความเศร้าอยู่เล็กน้อย
ส่วนสีหน้าของหยวนชิงว่านดูไม่สู้ดีนัก
กล่าวให้ถูกก็คือ นางผิดหวังอย่างยิ่ง
นางทดสอบทุกคนที่อยู่ที่นี่แล้ว ผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญสูงสุดก็เพิ่งอยู่ขั้นรวมพลังขั้นสามเท่านั้น ไม่มีทางเป็นคู่มือของเฉินชิ่นได้เลย