สายตาของเสิ่นอวิ๋นชวงปราดมองแจกันกล้วยไม้นั้น ก่อนจะผุดรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า "ท่านป้า เกิดเรื่องใดขึ้นหรือเพคะ?"
สตรีสกุลหวังส่งเสียงเย็นชาในลำคอ สีหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "ไม่รู้เหตุใด กล้วยไม้ต้นนี้เพิ่งจะงอกงามได้ไม่กี่วัน ก็เริ่มจะร่วงโรยเสียแล้ว ช่างทำให้ขุ่นเคืองใจยิ่งนัก"
เสิ่นอวิ๋นชวงจึงเดินเข้าไปพิจารณากล้วยไม้ต้นนั้น กลีบดอกเริ่มมีสีไหม้ที่ขอบจริงดังที่ว่า
นางเคยอยู่ข้างกายหลิงตัง เคยศึกษาการปลูกสมุนไพรและการเพาะดอกไม้มาไม่น้อย กล้วยไม้นี้เพียงมองก็รู้ว่าเกิดจากรากเน่าเพราะน้ำขัง
นางพอจะเข้าใจในใจ สายตากวาดไปที่กระถางกระเบื้องเคลือบที่ใส่กล้วยไม้อยู่ แล้วร้อง "เอ๊ะ" เบาๆ
"ท่านป้า กระถางดอกไม้นี่..." นางสีหน้าแปรเป็นลังเล ราวกับไม่รู้ว่าจะควรพูดหรือไม่
สตรีสกุลหวังเห็นดังนั้น ก็เกิดความระแวงขึ้นมาในใจ "กระถางดอกไม้เป็นอย่างไรกัน?"
เสิ่นอวิ๋นชวงเดินเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบเบาๆ "กระถางนี้แม้จะหรูหรา แต่ว่าระบายอากาศไม่ดี กล้วยไม้ชอบความชื้น แต่หวาดกลัวน้ำขัง มีเพียงกระถางดินเผาเรียบๆ ธรรมดาเท่านั้นที่เหมาะสมกับมันเพคะ"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดต่อไป "แต่ท่านพี่สะใภ้กลับเอามันใส่ในกระถางกระเบื้องเคลือบนี้... น่าเสียดายของชั้นดีเป็นอย่างยิ่งเพคะ"
วาจาจบลง สีหน้าของสตรีสกุลหวังก็มืดมนลงเป็นอย่างมาก ดอกไม้นี้เป็นของที่ซูหว่านโหรวส่งมาให้ ตอนนั้นนางยังรู้สึกดีใจอยู่บ้าง คิดว่าลูกสะใภ้กลับตัวได้อย่างจริงใจ หาดอกไม้หายากนี้มาเพื่อทำให้นางมีความสุข
แต่ใครจะรู้ว่า มิใช่ความตั้งใจ หากแต่ไม่ใส่ใจในใจนางต่างหาก! ไม่อย่างนั้น จะจัดกระถางแบบนี้ได้อย่างไร?! ดอกไม้ดีๆ ปลูกได้ไม่กี่วันก็ร่วงโรย จะเป็นมงคลได้อย่างไร?