ตลอดวันอันวุ่นวาย เผยจิ่งเหนียนปวดกระบกเล็กน้อย เขานวดขมับ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังไป
ฟ้าทึบลงแล้ว เป่าซ่านถือโคมพระราชวังนำทางอยู่ด้านหน้า
แสงอุ่นๆ สะท้อนให้เงาดอกไม้เรียงรายตลอดทาง
สายลมยามค่ำพัดผ่าน นำพาความเย็นชื้นมาด้วย
ไปถึงจิ่นหล่านย่วน เห็นซูหว่านโหรวสวมชุดแพรเนื้อนุ่มสีแดงน้ำ ฉีกยิ้มรับเขา
ไม่ต้องใช้สาวใช้ นางปรนนิบัติเปลี่ยนอาภรณ์ให้เขาด้วยตนเอง "ฝ่าบาท วันนี้เสด็จกลับช้านัก ข้าน้อยเตรียมสำรับไว้แต่เนิ่นแล้วเจ้าค่ะ"
เผยจิ่งเหนียนย่อมไม่เล่าเรื่องวันนี้ให้นางฟัง ใช้ข้ออ้างว่ากิจการยุ่งยากกลบเกลื่อนไป
ซูหว่านโหรวรู้เรื่องราชสำนักเพียงผิวเผิน มิได้ต้องการคำตอบอันกระจ่างชัด แค่อยากหาเรื่องมาพูดคุยกับเผยจิ่งเหนียนเท่านั้น
เปลี่ยนอาภรณ์เสร็จ ซูหว่านโหรวก็นำเผยจิ่งเหนียนไปที่โต๊ะ เห็นเปลวเทียนโยกไหว บนโต๊ะจัดสำรับอาหารเลิศรสไว้พร้อมแล้ว ยังมีเหล้าจูเยี่ยชิงอุ่นๆ หนึ่งหม้อ
ซูหว่านโหรวถอดกำไล แล้วรินเหล้าให้เผยจิ่งเหนียน "เรื่องราชการ ข้าน้อยไม่อาจช่วยแบ่งเบาฝ่าบาทได้ เหล้าจูเยี่ยชิงนี้รสอ่อนละมุน ดื่มแล้วจะคลายเหนื่อยเจ้าค่ะ"
เหล้าในถ้วยสีทองเรื่อเขียว กลิ่นหอมเข้มข้น เผยจิ่งเหนียนมิใช่คนติดเหล้า แต่วันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด เห็นเหล้านี้แล้วก็เกิดความอยากขึ้นมา มิได้พูดสิ่งใด ยกถ้วยขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
ซูหว่านโหรวมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเผยจิ่งเหนียน กลับภูมิใจที่เตรียมสิ่งที่ถูกใจท่านอ๋องน้อยได้