บทที่ 1 คุณหนูผู้อ่อนแอและงดงามเข้าจวนโหว (1)
คืนนี้ ฝนโปรยปรายและลมกระโชกแรง เม็ดฝนโปรยลงมากระทบใบกล้วยในสวนดังแปะ ๆ
เสิ่นอวิ๋นชวงนอนตะแคงบนหมอนอิงเมฆ รูปคิ้วเรียวเล็กขมวดเข้าหากัน ปากพึมพำคล้ายละเมอ
นางฝันอีกครั้ง ฝันถึงชาติก่อน
ชาติก่อนนางมิใช่เสิ่นอวิ๋นชวง แต่เป็นสาวใช้ประจำตระกูลซูชื่อหลินเหยี่ยวเหนียง
ซูหว่านโหรวเป็นบุตรสาวคนโตของรองเสนาบดีกรมพิธีการ แต่งเข้าจวนจิ้งหย่วนโหวเมื่ออายุสิบเจ็ดปี นับว่างดงามยิ่งนัก
จิ้งหย่วนโหวตระกูลเผยสายนี้มีสามสาขา ล้วนแยกเรือนแยกอยู่กันเรียบร้อยแล้ว นายท่านใหญ่สืบทอดบรรดาศักดิ์ และซูหว่านโหรวแต่งกับบุตรชายสายตรงของสาขาใหญ่ หนานเผยจิ่งเหนียน
ผิดกับคุณชายทั่วไปที่ไม่มีตำแหน่งจริงและพึ่งพาเงาบารมีบรรพชนประทังชีวิต เผยจิ่งเหนียนมิเพียงมีรูปโฉมสง่างามและเจ้าสำราญ แต่ยังเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ทางอักษรศาสตร์ ทรงภูมิความรู้ล้ำลึก เมื่ออายุสิบแปดปีก็สอบได้ลำดับสาม และบัดนี้รับราชการในกรมขุนนาง
แม้ขณะนี้จะเป็นเพียงนายเวรขั้นหก ทว่ามีส่วนในงานวิพากษ์ผลงาน แต่งตั้ง ถอดถอน และคัดเลือกขุนนาง อยู่ในส่วนกลางของระบบราชการ
ประกอบกับเผยจิ่งเหนียนอายุเพิ่งยี่สิบสองปี อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด
หลังจากแต่งเข้าจวนจิ้งหย่วนโหว ซูหว่านโหรวมีหน้าตางดงามอ่อนหวาน อุปนิสัยอ่อนโยนและใจกว้าง ดูแลกิจในเรือนได้เรียบร้อย เป็นที่โปรดของมารดาสามีสกุลอ๋อง
แต่เมื่อนางเข้าจวนมาสองปีแล้วยังไม่มีบุตร นางอ๋องก็ไม่อาจยิ้มออกอีก ต่อให้นางคิดอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่า ลูกสะใภ้ที่รักจะเคยตกทะเลสาบน้ำแข็งในวัยเด็ก จนกระทบกระเทือนต่อร่างกาย กลายเป็นร่างกายที่ยากตั้งครรภ์
และทั้งหมดนี้ ในคราวสู่ขอ ภริยารองเสนาบดีมิได้ปริปากบอกเลยสักนิด
ข่าวนี้สำหรับนางอ๋องไม่ต่างจากฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แต่อนิจจา สะใภ้ก็แต่งเข้ามาแล้ว จะให้หย่าร้างนางหรือ จวนจิ้งหย่วนโหวมิอาจเสียหน้ารับความอัปยศเช่นนี้ได้!
เมื่อไม่อาจหย่าร้างได้ นางอ๋องจึงตัดสินใจหยุดจ่ายยาเลี่ยงมีบุตรให้อนุภรรยาสองคน แต่ครึ่งปีผ่านไป ก็ยังไม่มีข่าวดี เมื่อเชิญหมอมาตรวจอีกครั้ง ได้ข้อสรุปว่าร่างกายของอนุภรรยาทั้งสองก็เสียหายแล้ว เพราะยาเลี่ยงมีบุตรนั้นมีปริมาณแรงกล้าเกินไป สะสมวันเวลาจนบั่นทอนวรกายพังพินาศหมดสิ้นแล้ว!
ซูหว่านโหรวนับแต่เข้าจวนมา แสดงตนเป็นผู้ใจกว้างและปรีชาสามารถรอบด้าน แม้ในเมืองหลวงก็มีชื่อเสียงดีงามแพร่หลาย แต่ใครจะรู้ว่านางจงใจใช้ยาที่แรงฤทธิ์ผสมในยาเลี่ยงมีบุตรแก่เหล่านางอนุ เรื่องนี้ก็คือการตัดโอกาสสืบทายาทของบุตรนางชัดๆ!
หลังจากเรื่องนี้ นางอ๋องปฏิบัติต่อซูหว่านโหรวต่างจากเดิมมาก ซูหว่านโหรวหมดความโปรดปรานจากมารดาสามี ส่วนสามีรู้เรื่องนี้แล้ว แววตาที่มองนางก็เปลี่ยนไปสิ้น!
นางตื่นตระหนกไม่เป็นกระบวนท่า ทั้งยังเป็นช่วงที่ลูกพี่ลูกน้องของสามีมาอาศัยจวนอยู่ด้วย นางผู้น้องมีรูปโฉมงดงามยิ่ง และได้ความเอ็นดูจากป้าสะใภ้ นางรู้สึกถูกคุกคามอย่างใหญ่หลวง เพื่อปลอบใจมารดาสามีและแสดงถึงความปรีชาสามารถ จึงคัดเลือกสาวใช้รูปงามคนหนึ่งนามหลินเหยี่ยวเหนียงเข้าจวน เพื่อสืบสายสกุลต่อ
หลินเหยี่ยวเหนียงมีใบหน้าสะอาดอ่อนหวาน อุปนิสัยอ่อนโยนไม่เบียดเบียนใคร แถมยังขี้ขลาดเล็กน้อย หากมิใช่เพราะมารดาป่วยหนัก ต้องใช้ยาล้ำค่ารักษาชีวิต นางก็คงไม่เต็มใจเข้าจวนเป็นอนุภรรยา
ด้วยอุปนิสัยขลาดอ่อนแอของนาง จึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากเผยจิ่งเหนียน แต่ครรภ์นางกลับมีวาสนา ไม่นานก็ตั้งครรภ์
ตระกูลเผยยินดียิ่ง! นางอ๋องที่เดิมอ่อนแอเพราะร้อนใจ อาการป่วยของนางก็กลับดีขึ้นเกินครึ่ง!
ซูหว่านโหรวเองก็ยินดีมาก ปฏิบัติต่อหลินเหยี่ยวเหนียงอย่างดีเลิศ ถึงกับจัดครัวเล็กให้อนุภรรยานางโดยเฉพาะ ทั้งส่งของบำรุงครรภ์หลั่งไหลไม่ขาดสาย
ระหว่างตั้งครรภ์ หลินเหยี่ยวเหนียงแพ้ท้องอ่อนเพลีย ซูหว่านโหรวก็เชิญหมอมาเปิดตำรับยาปรับม้ามและกระเพาะ ยาต้มและของบำรุงก็กินเรื่อยมา ครรภ์จึงแข็งแรงดีนัก
นางอ๋องเห็นซูหว่านโหรวใส่ใจครรภ์นี้อย่างยิ่ง ก็เปลี่ยนท่าทีต่อนางมาก
หลินเหยี่ยวเหนียงเพราะอุ้มท้องบุตรอันเป็นที่เฝ้ารอคอยของจวนเผย ระหว่างอยู่ในจวนก็สุขสบายยิ่ง
แต่นางจะคาดคิดได้อย่างไรว่า ตั้งครรภ์สิบเดือน รอวันประสูติ กลับเพราะบุตรตัวใหญ่เกิน อย่างไรก็คลอดไม่ออก
หลินเหยี่ยวเหนียงทุรนทุรายยิ่งกว่าตาย เลือดเบื้องล่างชุ่มฟูกซับนานแล้ว เมื่อเทียบกับนางที่เป็นสาวใช้คนหนึ่ง ทารกในครรภ์ย่อมมีค่าล้ำค่ายิ่งกว่า
ฉะนั้น ระหว่างรักษาบุตรหรือรักษาผู้ใหญ่ นางอ๋องและซูหว่านโหรวต่างเลือกบุตรโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!
หลินเหยี่ยวเหนียงก็ตายไปเช่นนี้ ตายอย่างทุกข์ทรมานนับประมาณมิได้ กระทั่งบุตรที่นางเสี่ยงตายคลอดมายังไม่ได้สบตามองสักแวบเดียว!
ข้อมือขาวเรียวเล็กตกกระแทกลง เล็บมือหลายเล็บหักไปเพราะเบ่งคลอดแรงเกิน ข้อมือขวามีกำไลเงินไม่มีลวดลายอันหนึ่ง นี่คือมารดานางไปให้ช่างร้านเงินตีขึ้นก่อนนางเข้าจวน สลักลวดลายดอกไห่ถังวิจิตร แต่บัดนี้ บนกลีบดอกไห่ถังนั้นกลับมีเลือดเปรอะอยู่หยดหนึ่ง
หลินเหยี่ยวเหนียงความเจ็บปวดสาบสูญ ความแค้นใจกลับยังคงอยู่ จากนั้นนางพบว่าตนเองมิได้ไปจุติใหม่เหมือนในหนังสือวาดภาพ แต่กลับดวงวิญญาณลี้ลับไม่ยอมจากไป สุดท้ายสิงสถิตย์บนกำไลเงินวงนี้
ดังนั้น นางจึงได้เห็นใบหน้านวลเล็กของบุตรอีกครั้ง เห็นรอยยิ้มระรื่นบนใบหน้านางอ๋องและซูหว่านโหรวเพราะความปีติ เห็นเผยจิ่งเหนียนกลับจากข้างนอก เมื่อทราบข่าวการตายของนาง ชั่วขณะหนึ่งมีความสงสารไม่ยอมใจ แต่ไม่นานก็จางหายราวควันบุหรี่
นางเห็นอีกมากมาย สิ่งเหล่านี้ยิ่งทำให้นางแค้นใจแน่นอก!
นางอาลัยบุตรของนาง ทั้งอาลัยมารดาของนาง!
กำไลวงนี้หาได้ตามหลินเหยี่ยวเหนียงใส่ศพ เพราะดูไม่เด่นและมีน้ำหนักดีนัก จึงถูกสาวใช้คนสนิทประจำตัวนางลอบเก็บไปเสีย
นางจึงวนเวียนในจวนโหวแห่งนี้อีกหลายปี
หากเป็นไปได้ นางยอมจุติใหม่ทันที อย่างน้อยก็จะไม่รู้ว่ามารดาจากไปก่อนวัยอันควรเพราะนาง อาการป่วยกำเริบหนัก ตรอมใจตาย จะไม่รู้ว่าตั้งแต่นางตายไป ยาล้ำค่าที่ซูหว่านโหรวให้สัญญาก็ไม่เคยส่งถึงตระกูลหลินตามกำหนดอีกเลย!
หลินเหยี่ยวเหนียงช่างแค้นใจนัก แต่ภายหลัง นางยังได้เห็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจจนแทบแหลกสลาย บุตรชายที่นางคลอดออกมา หลานเอ๋อ ก็ตายจากไปเมื่ออายุห้าขวบเพราะไข้หวัดคราวเดียว!
ฮ่าฮ่า ช่างน่าขันนัก หลานชายคนโตที่ตระกูลเผยเฝ้ารอจนยืดคอ โตขึ้นถึงห้าขวบอย่างราบรื่น ทั้งสุขภาพแข็งแรง ท่าทางซุกซน แต่ปีถัดจากมารดาแท้ให้กำเนิดน้องชาย ก็สิ้นลมตั้งแต่ยังเล็ก!
สาเหตุในนั้น หลินเหยี่ยวเหนียงย่อมคาดเดาออก! แม้แต่ในจวนยังวิพากษ์วิจารณ์กันทั้งนั้น! เพราะการจากไปของหลานเอ๋อ ภรรยาอาวุโสอ๋องทนรับการโจมตีมิไหว พลอยล้มหมอนนอนเสื่อ ภายในปีเดียวก็เสียชีวิต
เผยจิ่งเหนียนสอบสวนคนสนิทที่ปรนนิบัติหลานเอ๋อตอนป่วยอย่างละเอียด แต่กลับไม่พบสิ่งใด ราวกับเป็นเพียงความหละหลวม สาวใช้เผลอเปิดหน้าต่างบานเดียว แม่นมรู้ว่าหลานเอ๋อเป็นไข้ แต่ก็เผลอป้อนเพียงน้ำขิงหนึ่งชาม
ความหละหลวมทุกประการ คร่าชีวิตบุตรชายเขาไป! เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความหละหลวมนี้ คือการที่ซูหว่านโหรวหลังจากให้กำเนิดบุตรสายตรงแล้ว ก็ละเลยเพิกเฉยต่อหลานเอ๋อ ผนวกกับพวกบ่าวทรยศที่เปลี่ยนตามกระแสลม
เขาโกรธแค้นถึงที่สูงสุด คนรอบข้างโอรสคนโตถูกเฆี่ยนตายหรือขายทอดตลาด แต่เขาไม่มีหลักฐานลงโทษซูหว่านโหรว
อีกทั้งบุตรคนเล็กเพิ่งอายุครบหนึ่งขวบ ซูหว่านโหรวกอดบุตรมาร่ำไห้ต่อหน้าเขาทุกวัน ร้องว่าถูกปรักปรำ
เผยจิ่งเหนียนมองบุตรคนเล็กที่เพิ่งครบขวบ ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทำอะไร ได้แต่พาบุตรมาเลี้ยงดูใกล้ตัว และเย็นชาต่อซูหว่านโหรวสิ้น
ทว่าสำหรับหลินเหยี่ยวเหนียง ยังไม่พอ! นางเพียงรู้สึกว่าจิตใจแหลกสลายเป็นแปดท่อน ความรู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้ อยากตายก็ตายไม่ลงเช่นนี้ช่างใกล้จะทำให้นางคลุ้มคลั่ง!
นางอยากจะเชือดเนื้อเถือหนังซูหว่านโหรวนัก แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย