ในห้องเงียบสงัดราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง
ลู่เจิงจ้องมองกระดาษข้อตกลงหย่าร้างในมืออย่างไม่ละสายตา เส้นกรามที่คมชัดตึงเครียด เลือดในกายเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
ใต้กระดาษข้อตกลงหย่าร้าง ยังมีกระดาษโน้ตอีกแผ่นหนึ่ง
"ลู่เจิง เมื่อเธอเซ็นชื่อแล้วมอบให้ทนายความ หนึ่งเดือนต่อจากนี้ฉันจะไปกับเธอที่สำนักงานทะเบียนเพื่อรับใบหย่า"
ลู่เจิงสีหน้าเขียวคล้ำ จ้องกระดาษโน้ตแผ่นนั้นอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเวินชิงหลี
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงกลไกดังขึ้น: "เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองใหม่อีกครั้งในภายหลัง..."
ดี ดี ดี ทิ้งข้อตกลงหย่าร้างไว้ให้ แล้วปิดเครื่อง!
ลู่เจิงกัดฟันกรามแน่น ใบหน้าที่เย็นชายิ่งหม่นหมองลงเรื่อย ๆ
เขาทิ้งโทรศัพท์ลงแล้วเดินเข้าห้องน้ำ บนอ่างล้างหน้าเหลือเพียงอุปกรณ์อาบน้ำสำหรับผู้ชายเท่านั้น
เธอจากไปแล้ว นำของทุกอย่างที่เป็นของเธอออกจากบ้านหลังนี้ไปหมด
หัวใจเขารู้สึกอึดอัดแปลก ๆ ว่างเปล่า ๆ
ทำไมจู่ ๆ ถึงทิ้งข้อตกลงหย่าร้างไว้แล้วจากไป?
เขาอยากจะทำให้ตัวเองสงบลงเพื่อวิเคราะห์ แต่เขาควบคุมความใจเย็นไว้ไม่อยู่จริง ๆ
ความคิดในสมองมีเพียงอย่างเดียว ต้องหาเธอให้เจอ หาเธอให้เจอเดี๋ยวนี้!
ลู่เจิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง โทรหาเซินม่าน
โทรศัพท์ดังอยู่สองครั้งก็มีคนรับ ปลายสายมีเสียงของเซินม่านดังขึ้น "ว่าไงจ๊ะ เสี่ยวลู่"
ลู่เจิงหลับตาลงครู่หนึ่ง ฝืนกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "แม่ ชิงหลีกลับบ้านไปหรือยัง?"
เซินม่านนิ่งไปครู่หนึ่ง "เมื่อคืนมันกลับมา แต่เช้านี้มันก็กลับเข้าเมืองไปแล้ว ยังไง สองคนทะเลาะกันเหรอ?"