ในเวลาเดียวกัน
หลินโม่ที่รออยู่หน้าสำนักงาน ก็สังเกตเห็นซ่างกวนอู๋ฉิงและจุยหมิงมาถึงหน้าประตูแล้ว
ไม่รอให้จุยหมิงเอ่ยปาก ซ่างกวนอู๋ฉิงก็ถามว่า "ท่านลุงนักการภารโรง เมื่อครู่มีคนมาบอกข้าว่าท่านตามหาข้า? มีเรื่องใดหรือ"
น้ำเสียงของซ่างกวนอู๋ฉิงเรียบเฉย ใบหน้างามสง่าแต่แฝงความห้าวหาญก็มิได้มีคลื่นอารมณ์มากนัก
ราวกับไม่รู้จักมักจี่กับหลินโม่
"เรียนหัวหน้าหน่วยอู๋ฉิง ข้าแต่เดิมตั้งใจจะมารายงานเรื่องแก่ท่าน แต่ดูเหมือนท่านจะไม่มีเวลาในตอนนี้ ข้ากลับมาก่อนดีกว่า แล้วค่อยมาใหม่ภายหลัง" หลินโม่ประสานมือคำนับ แล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ให้ตายสิ นี่ไม่ใช่จุยหมิง หัวหน้าหน่วยมังกรฟ้าแห่งสำนักบังคับใช้กฎหมาย ที่เมื่อสองวันก่อนจ้องเขาด้วยสายตาดุจความตายหรอกหรือ?
หลินโม่คาดเดาลางสังหรณ์บางอย่างได้ราง ๆ แล้ว
ตอนนี้รีบออกจากแหล่งเสือดุร้ายนี้เสียดีกว่า ระวังจะถูกจุยหมิงนั้นผูกใจเจ็บ
คงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนทุกข์ระทมอยู่ในอก!
"ช้าก่อน!"
เสียงตวาดของจุยหมิงดังขึ้น
ร่างของหลินโม่สั่นสะท้าน รู้สึกเหมือนตกอยู่ในธารน้ำแข็งทันที!
ลางสังหรณ์ไม่ดีเอ่อล้นขึ้นมาในใจดุจกระแสน้ำ
ซ่างกวนอู๋ฉิงก็สัมผัสได้ถึงความไม่ดี รีบกล่าวก่อนที่จุยหมิงจะเอ่ย "ท่านลุงนักการภารโรง ในเมื่อมากันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจากไป"
"ข้ามีเวลา เชิญเข้ามาค่อย ๆ บอกรายละเอียดที่ท่านต้องการแจ้งแก่ข้าเถิด"
แล้วซ่างกวนอู๋ฉิงก็หันไปพูดกับจุยหมิง "ศิษย์พี่ ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบถูกรบกวนเวลาทำงาน เชิญกลับก่อนเถิด"