"หึ"
หลิวจื่อเยียนกวาดตามองเย็นชา เอ่ยถามว่า "เล่ามาซิ เจ้าเผยความลับอะไรของสำนักแก่สำนักหยินหยางไปบ้าง?"
"รายงานท่านอาจารย์ ศิษย์มิได้เผยความลับใด ๆ ของสำนัก เพียงแต่..."
"เพียงแต่อะไร?"
น้ำเสียงของหลิวจื่อเยียนหนักแน่นขึ้นฉับพลัน
ซูยู่แอบกลืนน้ำลาย ตัวสั่นเทิ้ม เล่าตามจริงว่า "เพียงแต่...เคล็ดเจดีย์โลหิตหมื่นที่ท่านมอบให้ศิษย์ครั้งก่อน ศิษย์คัดลอกสำเนาหนึ่งชุดส่งออกไป"
เคร้ง! เคร้ง!
สิ้นคำพูดของซูยู่ ไอเย็นเสียดกระดูกก็พลันระเบิดออกจากร่างของหลิวจื่อเยียน
พื้น ผนัง และเพดานถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งมืดครึ้มหนาเตอะ!
หลินโม่ก็ตกใจจนไม่กล้าขยับ
ตามที่ซูยู่เล่า เคล็ดเจดีย์โลหิตหมื่นเป็นวิชาชั้นเยี่ยม คุณค่าของมันไม่อาจวัดด้วยศิลาวิญญาณได้เลย
ที่หลิวจื่อเยียนไม่ฆ่านางในทันที ก็นับว่ายับยั้งชั่งใจมากแล้ว
"ขออภัย...ท่านอาจารย์!"
รู้ว่าหลิวจื่อเยียนกำลังโกรธ ซูยู่จึงต้องก้มหน้าสำนึกผิดอย่างจริงใจ "ศิษย์ยอมเป็นบ่าวรับใช้ชั่วชีวิตเพื่อไถ่โทษ"
หลิวจื่อเยียนเก็บแววสังหารในแววตากลับคืน เสียงเย็นเอ่ยว่า "เจ้าไม่คู่ควรเรียกข้าว่าท่านอาจารย์อีกแล้ว ซูยู่"
"เจ้าถูกขับออกจากสำนักแล้ว แต่ตำแหน่งนักบุญ ข้ายังคงไว้ให้เจ้า"
"เจ้าค่ะ..."
ซูยู่ก้มหน้างุด ไม่กล้าโต้แย้ง
ถึงตอนนี้ หลินโม่จึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ดูท่าซูยู่จะรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้