"ไม่นึกว่าจะต้านรับไว้ได้จริงๆ... สี่พันห้าร้อยศิลาวิญญาณนี่ช่างคุ้มค่า!"
หลินโม่สะบัดมือที่ชาเล็กน้อย พลางรำพึงด้วยความโล่งใจ
ทันใดนั้น เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันหลังวิ่งหนี
แม้ตนจะมีอาวุธวิเศษระดับจิตวิญญาณขั้นกลางติดตัว แต่ช่องว่างของพลังฝีมือนั้นห่างกันเกินไป
หากยังพันพัวต่อไปอีก ไม่เกินห้ากระบวนท่า เขาคงต้องตายด้วยน้ำมือของอวิ๋นเฟย
เวลานี้ หนีไปยังที่ที่มีคนมาก บางทีอวิ๋นเฟยอาจเกรงกลัวการมีอยู่ของสำนักบังคับใช้กฎหมายจนล้มเลิกการไล่ล่า
ตัวเขาเป็นเพียงศิษย์นอก แต่สำนักปราชญ์ปฐมก็มีกฎชัดเจนห้ามเข่นฆ่ากันเองระหว่างศิษย์ร่วมสำนัก แม้ศิษย์นอกก็เช่นกัน
อย่างน้อยต่อหน้าสาธารณชน ทุกคนย่อมต้องเกรงใจอยู่บ้าง
"ฮ่าๆๆ จะหนีไปไหน!"
อวิ๋นเฟยยันปลายเท้าเบาๆ กลายเป็นภาพเงาลางๆ หลายสายพุ่งไล่ตามหลินโม่ไป
ความเสียเปรียบด้านร่างกาย รวมกับช่องว่างของพลังฝีมือ
หลินโม่ยังวิ่งไปได้ไม่ไกลนัก อวิ๋นเฟยก็ตามมาติดๆ ราวกับหนอนที่เกาะกระดูก
"แม่นางเซียน ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า ไฉนต้องทำถึงเพียงนี้!" หลินโม่แววตาดำทะมึน กัดฟันเอ่ย
"จะโทษก็โทษที่เจ้าเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง เป็นศิษย์นอกที่ตายไปก็ไม่มีใครสนใจ ฮ่าๆๆ!"
สิ้นคำ อวิ๋นเฟยยื่นมือหยกประสานมุทรา
พลังวิญญาณอันเย็นเยียบแผ่ซ่านระเบิดออกจากร่างนาง
แล้วกลายเป็นโซ่พลังวิญญาณพันรัดตรึงหลินโม่ไว้