หลินโม่แสร้งหัวเราะเบา ๆ ราวกับไม่เป็นไร พลางส่ายหน้า “ข้ามิได้เป็นอันใดมาก ขอบคุณหัวหน้าหน่วยหลิวหลีที่ช่วยเหลือ”
การต่อสู้ก่อนหน้านี้ แม้หลินโม่จะไม่ได้รับบาดเจ็บชัดเจน
แต่แรงสะท้อนจากการปะทะกับเงาดำแต่ละครั้ง ส่งผลกระทบต่อร่างของเขาอยู่บ้าง
สะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้พลังลมปราณในร่างของหลินโม่ปั่นป่วน
ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ พักฟื้นสักสองสามวันก็หายดี
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว โชคดีที่ข้ามาไม่ช้า พวกเรากลับไปก่อนค่อยว่ากันเถิด”
หลินโม่พยักหน้า ไม่คัดค้าน
กลับมาถึงที่พักของตู๋กูหลิวหลี
ตู๋กูหลิวหลีลดเสียงต่ำลง กระซิบถาม “เฒ่าน้อย คนที่ลอบทำร้ายเจ้าเมื่อครู่ คือท่านนักบุญหรือไม่?”
ได้ยินเช่นนั้น หลินโม่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “แม้นางจะไม่เผยโฉมหน้าแท้จริง แต่ข้าเดาว่า... คงไม่ผิด”
“ว่าแต่หัวหน้าหน่วยหลิวหลี เหตุใดจึงรู้ว่าเป็นนักบุญ?”
“ก็ไม่เห็นยาก!”
ตู๋กูหลิวหลีเล่าข้อสันนิษฐานของนางอย่างภาคภูมิใจ
“ที่แท้เป็นเช่นนี้”
ฟังจบ หลินโม่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีก
ซูยู่ให้นางจับตัวเขาไปไต่สวนถึงสองครั้ง ชัดเจนว่าเป็นการจงใจกลั่นแกล้ง
คนไม่โง่ ล้วนดูออก
ซูยู่นักบุญต้องการให้หลินโม่ตายนัก
“ข้าแค่ไม่เข้าใจ เหตุใดท่านนักบุญจึงอยากสังหารเจ้านัก?” ตู๋กูหลิวหลีเอ่ยถามด้วยความงุนงง
หลินโม่เพียงยิ้ม ไม่ตอบคำถามนี้ของนาง