"เจ้าก็คือหลินโม่งั้นรึ?" ตู๋กูหลิวหลีกวาดตามองหลินโม่คร่าว ๆ ดวงตาคมกริบหมุนกลอกไปมา
น้ำเสียงกังวานใสดั่งเสียงดนตรี ทว่าแฝงไว้ด้วยเล่ห์เสน่ห์เย้ายวน ฟังแล้วหลินโม่ถึงกับตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง!
"แม่มารร้าย!"
หลินโม่สบถในใจ ก่อนจะตอบกลับไปว่า "ใช่"
ตู๋กูหลิวหลีหัวเราะร่วน "เจ้าไม่รู้จักข้าก็ไม่เป็นไร ข้าแนะนำตัวก็ได้"
"ข้า ตู๋กูหลิวหลี หัวหน้าสาขาพยัคฆ์ขาวแห่งสำนักบังคับใช้กฎหมาย"
"รู้ไหมวันนี้ข้ามาที่นี่ทำไม?"
หลินโม่ส่ายหน้าแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
"ฮะ ๆ ต่อหน้าข้า แกล้งโง่ก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ"
ตู๋กูหลิวหลีว่า "เมื่อเดือนก่อน เจ้าฆ่าจูฝานแห่งหน่วยมังกรฟ้าไปสินะ ข้ามาเพื่อเรื่องนี้"
"นักการภารโรงสังหารศิษย์สายใน แถมยังเป็นศิษย์สำนักบังคับใช้กฎหมายอีก นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ"
"ถ้าไม่จัดการอย่างจริงจัง ต่อไปพวกนักการภารโรงอย่างพวกเจ้า คงจะก่อความวุ่นวายจนฟ้าถล่มกันใหญ่ล่ะสิ?"
เผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของตู๋กูหลิวหลี หลินโม่สูดหายใจลึกแล้วย้อนถาม "หัวหน้าหลิวหลี ท่านกล่าวหาว่าข้าสังหารศิษย์สำนักบังคับใช้กฎหมาย เช่นนั้นขออภัยที่ข้าผู้อาวุโสต้องถามอย่างอุกอาจสักหน่อย ท่านมีหลักฐานแน่ชัดหรือไม่?"
"หรือมีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ด้วยตาตนเอง?"
ตู๋กูหลิวหลียิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วโน้มตัวเข้าไป เล็บยาวบนนิ้วชี้ลูบไล้ใบหน้าหลินโม่ "อ้าว ฟังจากเจ้าแล้ว กลายเป็นว่าข้าป้ายความผิดให้เจ้างั้นสิ?"