"ที่แท้ทั้งสองท่านมาไถ่ตัวศิษย์รับใช้นี่เอง นับเป็นเรื่องเล็กที่ไม่อาจเล็กกว่านี้ได้อีกแล้ว"
หงเยว่ถามทั้งที่รู้คำตอบดีว่า "ไม่ทราบว่าศิษย์รับใช้ที่ท่านเจ้าเมืองหลินต้องการไถ่ตัวนั้นชื่ออะไร? ข้าจะให้คนไปตรวจสอบ แล้วรีบแจ้งผลให้ท่าน"
ได้ยินดังนั้น
หลินเทียนเต้ากับหลัวซู่เจินต่างแววตาเป็นประกาย
ดูเหมือนจะมีความหวัง!
"เรียนผู้อาวุโสใหญ่ เขาชื่อหลินโม่ น่าจะถูกขายมาอยู่สำนักของท่านเมื่อ 108 ปีก่อน!" หลัวซู่เจินแย่งพูดก่อน
"ใครนะ?"
หงเยว่ดูเหมือนฟังไม่ชัด
"หลินโม่ หลินของป่าไม้ โม่ของคันนา!" หลัวซู่เจินเน้นองค์ประกอบชื่อของหลินโม่
"ท่านฮูหยินเจ้าเมือง ข้าว่าเจ้ากล่าวผิดเป็นแน่"
หงเยว่แก้ไขอย่างเย้ยหยันเล็กน้อยว่า "มิใช่โม่ของคันนา แต่เป็นโม่ของผู้แปลกหน้า"
"เอ่อ..."
หลินเทียนเต้า หลัวซู่เจินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ฟังความนัยของผู้อาวุโสใหญ่หงเยว่ออก
"ผู้อาวุโสใหญ่ โทษที่ผู้น้อยและภรรยาโง่เขลายิ่งนัก ไม่ทราบว่าท่านหมายถึง...?" หลินเทียนเต้าถามหน้าด้าน ๆ ทำเป็นไม่เข้าใจ
"ฟังไม่เข้าใจรึ? ไม่เป็นไร เช่นนั้นก็เปลี่ยนคนมาคุยกับพวกเจ้าแล้วกัน"
ว่าแล้วหงเยว่ก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับรอง
หลินเทียนเต้ากับหลัวซู่เจินที่ยังไม่รู้ว่าผู้ใดรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า ชะงักไปชั่วครู่ ได้แต่รีบเดินตามไป
เดินตามหลังหงเยว่
หลินเทียนเต้า หลัวซู่เจินทั้งสองมาถึงตำหนักข้างของห้องรับรอง