เมื่อคืน ก่อนที่หลินโม่จะมา เขาก็เตรียมใจตายไว้แล้ว
ประกอบกับรู้จักหลิวจื่อเยียนดี หลินโม่จึงไม่คาดหวังอะไรจากนางมารอย่างหลิวจื่อเยียนเลย
ถึงหลิวจื่อเยียนจะไม่ลงมือฆ่าเขา หลินโม่ก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
อีกทั้ง หลังจากมีค่ำคืนอันน่าจดจำกับหลิวจื่อเยียนเมื่อคืน การข้ามภพมาเพียงครั้งนี้ก็ตายตาหลับแล้ว
"ไอ้เดนมนุษย์ เห็นว่าทำให้ข้าแปดเปื้อนแล้วคิดว่าจะปลดปล่อยตัวเองได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ?"
หลิวจื่อเยียนกะพริบตาดำขลับเย็นเยียบ พลางเอ่ยเสียงแข็ง
แม้จะไม่เต็มใจยอมรับนัก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หลิวจื่อเยียนกลับรู้สึกว่าตอนนี้หลินโม่ดูไม่ขัดตาอย่างเมื่อก่อน
ทั้งที่เมื่อคืนนางยังสาบานว่าจะสับหลินโม่เป็นหมื่นท่อน
เมื่อหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน หลิวจื่อเยียนก็อยากลงมือเชือดหลินโม่ด้วยตัวเองในตอนนี้
หลินโม่เป็นแค่คนงานชั้นต่ำของสำนักปราชญ์ปฐม สถานะต่ำกว่าสุนัขเสียอีก ส่วนนางเล่า?
เป็นถึงเจ้าสำนักผู้ทรงพลังและสูงศักดิ์แห่งสำนักปราชญ์ปฐม!
หากเรื่องที่นางถูกหลินโม่ฉวยโอกาสย่ำยีแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของนางต้องพินาศแน่
แต่ทว่า...
ค่ำคืนเสน่หาอันเร่าร้อนเมื่อคืน กลับทำให้นางติดใจ
ทั้งที่หลินโม่เป็นคนใกล้ตายแท้ๆ ยังมีพลังระเบิดที่ดุดันเช่นนี้ อาจเป็นเพราะเขาสั่งสมมาร้อยปีโดยไม่เคยปลดปล่อย?
เดิมทีนางดูถูกบุรุษทั้งหมดในหล้า ยอมปลุกใจตนเองยังดีกว่าปล่อยให้ชายโสมมมาย่ำยีร่างกาย
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร หลินโม่ก็ทำให้นางได้รู้ว่า ความสุขที่บุรุษมอบให้นั้น นิ้วกลางของนางเทียบไม่ได้เลย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น
พันธนาการที่ขัดขวางนางมานานหลายสิบปี ก็เช่นเดียวกับพรหมจรรย์ที่รักษามาหลายร้อยปี ถูกทำลายลงในชั่วข้ามคืน
ทลายคอขวดขั้นสมบูรณ์ของขอบเขตเทพจุติ ก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมสุญตาโดยสิ้นเชิง!
นี่ต่างหาก คือผลเก็บเกี่ยวสูงสุดของหลิวจื่อเยียนเมื่อคืน
หากปราศจากการล่วงเกินของหลินโม่ก่อนตายเมื่อคืน นางคงไม่มีวันรู้เลยว่า การประสานหยินหยางสำคัญและจำเป็นเพียงใดต่อคัมภีร์มารหยินหยาง
นางต้องการทะลวงคอขวดขอบเขตเทพจุติ เลื่อนขั้นสู่หลอมสุญตา อาจต้องใช้เวลาอีกหนึ่งหรือสองร้อยปี
และนางก็จะไม่มีวันรู้ว่า บุรุษคือของบำรุงชั้นดีที่สุดของสตรี
นี่คือเหตุผลที่มนุษย์มีสองเพศ
แต่หากถามว่าสาเหตุหลักที่ทำให้หลิวจื่อเยียนลังเลว่าจะฆ่าหลินโม่หรือไม่ ก็คือคัมภีร์มารหยินหยาง
คัมภีร์มารหยินหยางถูกสร้างขึ้นโดยยอดฝีมือบู๊มรรคและสหายร่วมเต๋าของนางในยุคโบราณ
สหายร่วมเต๋าของนางเพื่อป้องกันไม่ให้สามีเที่ยวนอกบ้าน จึงดัดแปลงคัมภีร์มารหยินหยาง ให้รับรู้เพียงปราณหยางหรือปราณหยินที่ดูดซับครั้งแรก
นั่นคือ หากต้องการฝึกคัมภีร์มารหยินหยางต่อไป หลิวจื่อเยียนทำได้เพียงประสานหยินหยางกับหลินโม่เพื่อเพิ่มพลัง
ต่อให้เปลี่ยนเป็นชายอื่นก็ไร้ผล
แต่...สภาพตายายซอมซ่อของหลินโม่ ก็ทำให้นางรังเกียจอยู่บ้าง
ส่วนเรื่องที่หลินโม่ใกล้ตาย สำหรับหลินโม่อาจเป็นปัญหา แต่สำหรับนางไม่ใช่ปัญหาเลย
ยาเม็ดต่อชีวิตเม็ดเดียวก็ช่วยให้หลินโม่มีอายุยืนขึ้นสามถึงห้าปี
แต่เวลาแค่สามถึงห้าปี สำหรับผู้มีพลังระดับนางจะทำอะไรได้?
สุดท้ายก็ต้องให้หลินโม่เพิ่มพลังเอง และยืดอายุขัยตนเอง
"เพื่อฝึกตน ข้าใช่ว่าจะให้โอกาสไอ้เดนมนุษย์นี่ไม่ได้... หากมันกล้าล่วงเกินข้าอีก ต่อให้ต้องเสียค่าใช้จ่ายสูงเปลี่ยนไปฝึกวิชาอื่น ข้าก็จะถลกหนังเชือดเอ็นมัน!"
ขณะคิดในใจเช่นนี้
เสียงทุ้มแหบพร่า เย็นชา และสิ้นยินดีของหลินโม่ก็ดังขึ้น "ท่านเจ้าสำนัก ชีวิตนี้ข้าถูกท่านทรมานมาจนถึงป่านนี้ ตอนนี้กระดูกแก่ๆ ของข้า ก็ไม่อาจทนทรมานได้อีกแล้ว"
"หากท่านอยากระบายโทสะ ตบข้าให้แหลกละเอียดเสียยังดีกว่า อยากทรมานข้า เกรงว่าคงไม่สมใจท่าน"
"หึ ข้าบอกว่าจะฆ่าเจ้าตอนนี้หรือ?"
หลิวจื่อเยียนเหยียดยิ้มเย็นเยียบ จากนั้นสะบัดมือหยก ม้วนคัมภีร์หยก ผนึกหนึ่ง และแหวนมิติวงหนึ่งก็ปรากฏต่อหน้าหลินโม่
หลินโม่ชะงักเล็กน้อย เงยหน้ามองหลิวจื่อเยียนอย่างงุนงง
นี่มันหมายความว่าอะไร?
"นี่คือคัมภีร์มารหยินหยางภาคหยาง เจ้าเอาไปฝึกเสีย ดูสิว่าไอ้เดนมนุษย์อย่างเจ้าจะมีปัญญาหรือไม่"
"ในแหวนมิติมีทรัพยากรฝึกตนอยู่บ้าง กับยาเม็ดต่อชีวิตอีกเม็ด ต่อชีวิตให้ผีตายซากอย่างเจ้าอีกสามถึงห้าปี ดูสิว่าโคลนตมอย่างเจ้าจะปั้นขึ้นผนังได้หรือเปล่า"
หลิวจื่อเยียนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่ให้โต้แย้ง
"?"
ชั่วครู่ หลินโม่กลับถูกหลิวจื่อเยียนทำให้งงไปหมด
เมื่อคืนไม่ใช่โวยวายจะฆ่าเขาหรอกหรือ? มาบัดนี้ทำแบบนี้หมายความว่าอะไร?
"เดี๋ยว... ผิดปกติ!" หลินโม่หรี่ตาลงด้วยความระแวง
ด้วยความเข้าใจหลิวจื่อเยียน หลิวจื่อเยียนไม่มีทางใจดีเช่นนี้
พร้อมกันหลินโม่ก็ไม่โง่คิดไปเองว่า เพราะเขาหลับนอนกับนางเมื่อคืน นางจึงเทใจให้เขา
เป็นไปได้ว่าหลิวจื่อเยียนนางมารตนนี้กำลังคิดแผนชั่วอะไรอยู่
บางที...
หลิวจื่อเยียนอาจต้องการให้เขาฝึกถึงขั้นสร้างฐาน เมื่อขีดอายุเพิ่มขึ้น พร้อมกันนั้นร่างกายก็ค่อยๆ ดีขึ้น ค่อยเริ่มทรมาน โหดร้ายกับเขา
อืม ต้องบอกว่า ความเป็นไปได้นี้สูงยิ่ง!
"สมแล้วที่เป็นหญิงเล่ห์ร้ายดุจอสรพิษ"
เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินโม่ก็แสยะยิ้ม ปฏิเสธว่า "ถ้าข้าบอกว่าไม่ล่ะ ท่านเจ้าสำนัก?"
"ข้าหมดห่วงใยต่อโลกนี้แล้ว ท่านจงประทานความสบายแก่ข้าเถิด"
"เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"
หลิวจื่อเยียนจ้องหลินโม่จากเบื้องสูง "หากเจ้าไม่สมัครใจเอง ข้าจะทำให้เจ้าสมัครใจด้วยมือ"
ฟังแล้ว หลินโม่ก็อดสะท้านเย็นวาบไม่ได้!
สมแล้วที่เป็นนางมารในความทรงจำ หญิงผู้นี้ยามคลั่ง อะไรก็ทำได้!
เช่น จับเขาขัง บังคับให้กลืนยาเม็ดต่อชีวิต แล้วป้อนโอสถต่างๆ นานาให้ร่างกายเขาค่อยๆ ดีขึ้น
แล้วค่อยเริ่มทรมานเขา ถึงเวลานั้นเขาคงเป็นตายไม่สมตายแน่
จนปัญญา
หลินโม่ได้แต่ทำท่าสิ้นเยื่อใย คว้าหยกคัมภีร์และแหวนมิติขึ้นมาอย่างหมดอาลัย
"ไสหัวไป!"
หลิวจื่อเยียนตวาดฉาด หลินโม่ก้าวเท้าหนักอึ้งจากไป
"บ้าจริง อยากให้ข้าฝึกตน ไม่ควรเพิ่มชีพจรวิญญาณให้ข้าก่อนหรือ? ชีพจรวิญญาณไร้ค่าของข้าแบบนี้ จะฝึกคัมภีร์มารหยินหยางได้รึ?"
ออกจากวังม่วงสวรรค์มา หลินโม่ก็บ่นพึมพำในใจ
.....