คืนวันนั้น
หลินโม่และซ่างกวนอู๋ฉิงก็มาถึงทิวเขาสนธยา ซึ่งอยู่ห่างจากประตูสำนักปราชญ์ปฐมออกไปพันลี้
หลังจากมาถึงเหมืองศิลาวิญญาณหมายเลขสาม
ซ่างกวนอู๋ฉิงก็นำหลินโม่ไปยังจุดจัดการเพื่อลงทะเบียน
เพื่อยืนยันว่าพวกเขามาสนับสนุนเหมืองหมายเลขสามอย่างแท้จริง
ช่วงไม่กี่วันแรกที่เหมืองหมายเลขสาม สำนักหยินหยางไม่ได้มารุกราน ทุกอย่างดูสงบราบคาบ
ในระหว่างนี้
ซ่างกวนอู๋ฉิงก็พาหลินโม่ไปชมการขุดเหมือง
โดยรวมแล้ว แรงงานหลักในการขุดศิลาวิญญาณคือศิษย์สายนอกของสำนักปราชญ์ปฐม
ศิษย์สายนอกเหล่านี้มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนสูงกว่าศิษย์งานทั่วไป แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะเข้าสายใน
ทว่าพวกเขาก็ใช่ว่าจะหมดหวังในการเข้าสายใน
เพียงแค่ยกระดับวิชาไปถึงขั้นสร้างฐาน ก็สามารถเป็นศิษย์สายในของสำนักปราชญ์ปฐมได้
ชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านมาจนถึงวันที่ห้า
รัตติกาลแผ่คลุม
งานขุดศิลาวิญญาณที่เหมืองหมายเลขสามยังคงดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด
หลินโม่และซ่างกวนอู๋ฉิงที่ไร้กิจอันใด หวังเร้าโลหิต จึงมายังป่าเล็กใกล้เหมือง
หลินโม่ใช้ท่าแขนยันกำแพง ดันซ่างกวนอู๋ฉิงติดกับต้นไม้ใหญ่
มือเรียวนุ่มของซ่างกวนอู๋ฉิงประคองใบหน้าหลินโม่ เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ที่รัก ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน จูบข้าเร็ว”
หลินโม่ทำตามที่นางขอ
ดื่มด่ำความหวานของซ่างกวนอู๋ฉิงอย่างตะกละตะกลาม
ซ่างกวนอู๋ฉิงที่ห่างหายความรักมานานพ่ายแพ้ในพริบตา
กายทั้งสองแนบชิดพันเกี่ยว ต่างสัมผัสไอรักอันเร่าร้อนจากอีกฝ่าย