ความรู้สึกไร้น้ำหนักพลันถาโถมไปทั่วร่าง!
กิ่งไม้หักโครมลงพื้น ร่างสองสายร่วงตามลงมาพร้อมกัน
กลางอากาศ เสียงกรีดร้องสองเสียงที่ประสานกันอย่างพร้อมเพรียงดังก้องไปทั่วตรอกผีผา
ฉู่มู่เหยียนหลับตาแน่น ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว: จบสิ้นแล้ว! ครานี้หากตกลงไป ศีรษะคงแตกเลือดอาบเป็นแน่!
ทว่าพื้นอันแข็งกระด้างและเย็นเยียบซึ่งเขาคาดคิดไว้กลับมิได้กระแทกเข้ามา สิ่งที่เข้ามาแทนคือสัมผัสอ่อนนุ่มและเบาสบาย
เขาตกลงสู่อ้อมกอดอ่อนนุ่มอย่างมั่นคง เบาหวิวจนมิรู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
ในเวลาเดียวกัน เสียง «ปัง» แผ่วเบาดังขึ้นเมื่อบางสิ่งตกกระทบพื้น เสียงลมพลันสงบลง
«น้องหญิง!»
ฉู่มู่เหยียนใจหายวาบ รีบส่งเสียงเรียก ในเมื่อจ้าวซั่วอินรับเขาไว้ได้ ก็หมายความว่าฉู่เหยียนเหยียนตกลงพื้นแล้ว
ทว่ารอบข้างกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย
หัวใจเขาพลันเต้นขึ้นมาจุกถึงลำคอ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ: แย่แล้ว! น้องหญิงตกลงไปตายแล้ว!
เขาลืมตาพรึ่บ กำลังจะร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนก ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาชะงักงันไปทั้งตัว
ฉู่เหยียนเหยียนที่ควรจะตกกระแทกพื้นอย่างแรงจนเป็นตายร้ายดีไม่รู้ กลับยังมิได้แตะพื้นเลยแม้แต่น้อย
เงาร่างหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามา ท่วงท่าสง่างามราวหงส์โผบิน รวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน
บุรุษเหยียดแขนยาวออก รับร่างหญิงสาวที่กำลังร่วงหล่นไว้ในอ้อมอกอย่างมั่นคง ยืนตระหง่านดุจต้นสนท่ามกลางใบไม้แห้งเกลื่อนพื้น มั่นคงดุจขุนเขา
เป็นลู่จิ้งเซียว!
ฉู่เหยียนเหยียนถึงกับมึนงงไปทั้งตัว
ชั่วขณะที่ร่วงลงมา นางหลับตาแน่น เตรียมใจไว้แล้วว่าจะตกกระแทกพื้นอย่างแรง และต้องนอนพักรักษาตัวถึงสองเดือน
ใครจะคิดว่ากลิ่นหอมเย็นสะอาดจะโชยเข้ามาปะทะใบหน้า แรงประคองนั้นอ่อนโยนแต่เปี่ยมพลัง รองรับร่างที่กำลังร่วงลงมาของนางไว้ได้อย่างมั่นคง
นางยกมือโอบรอบลำคอบุรุษโดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งร่างแนบอิงอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างอ่อนนุ่ม
เพียงเงยหน้าขึ้น สายตาก็พลันตกอยู่ในภวังค์
ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมีเสน่ห์เย้ายวนเป็นอย่างยิ่ง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยเสน่ห์น่าหลงใหลอย่างเต็มเปี่ยม