หลังเลิกประชุมขุนนาง ฉู่เหยียนเหยียนยังคงหนักใจ ในหัวมีแต่เรื่องภัยพิบัติที่เจียงหวย
【ต้นตอของโรคระบาดก็คือน้ำเสียกับซากศพเน่าเปื่อยที่ก่อเชื้อโรค น้ำท่วมขังจนพืชผลเน่าเสีย ชาวบ้านขาดแคลนเสบียง พอหิวจนทนไม่ไหว อะไรสกปรกก็กล้ายัดเข้าปาก โรคระบาดจะควบคุมอยู่ได้ยังไง】
【หวังว่าท้องพระคลังจะไม่ขัดสนเกินไปนะ ขอแค่มีเงินพอ การบรรเทาภัยและป้องกันโรคระบาดก็มีทางจัดการ】
ฮ่องเต้จิ่งหยวนประทับอยู่บนบัลลังก์ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย กระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
พอหรือ?
ท้องพระคลังของเขาสะอาดยิ่งกว่ารังขอทานเสียอีก ไม่มีพอแม้แต่น้อย!
【รอให้ใต้เท้าเฉินตรวจสอบข้อเท็จจริงให้กระจ่างก่อน ฉันจะเขียนแผนบรรเทาภัยฉบับสมบูรณ์ การจัดการน้ำ ป้องกันโรคระบาด รวบรวมเสบียง และจัดที่พักให้ชาวบ้านจะเป็นไปอย่างมีขั้นตอน รับรองว่าควบคุมสถานการณ์ได้แน่】
ฮ่องเต้จิ่งหยวนฟังเสียงในใจอันหนักแน่นของนางแล้ว พลันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างยิ่ง
เมื่อก่อนอ่านฎีกาจนปวดหัวเหนื่อยใจ ทว่าบัดนี้กลับตั้งตารอแผนของนางอย่างยิ่ง
เด็กสาวผู้นี้มักทำให้ผู้คนประหลาดใจได้เสมอ หากคราวนี้ช่วยให้ท้องพระคลังที่ว่างเปล่ากลับมาคล่องตัวได้ด้วย ก็นับว่าได้สมบัติล้ำค่ามาแล้ว
องค์รัชทายาทที่อยู่ข้างกันแววตาไหววูบ คล้ายกำลังครุ่นคิด
ส่วนอ๋องรุ่ยแอบยิ้มย่องจนหุบปากไม่ลง
ลูกสาวมีอนาคตแล้ว!
ขอเพียงเหยียนเหยียนควบคุมภัยพิบัติที่เจียงหวยได้และสร้างความชอบใหญ่หลวง เขาผู้เป็นบิดาก็ย่อมพลอยได้ดิบได้ดีไปด้วย!
ช่างเป็นโชคดีที่สั่งสมมาถึงแปดชั่วคน!