【จุ๊ ๆๆ พี่รองนี่ซวยจริง ๆ เพิ่งตกหลุมรักแรกพบ คนในดวงใจก็พลิกผันกลายเป็นพี่สะใภ้ไปเสียแล้ว】
ฉู่เหยียนเหยียนคร่ำครวญในใจอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนข้างกายต่างพากันพยักหน้าเงียบ ๆ เห็นพ้องอย่างยิ่ง
ดวงเช่นนี้ เรียกได้ว่าซวยซ้ำซวยซ้อนมาถึงแปดชั่วอายุคน
ในใจองค์รัชทายาทยังคงซ่อนความรู้สึกผิดที่สลัดไม่หลุดอยู่หลายส่วน
ครั้นฉู่มู่หรานเพิ่งฟื้นขึ้นมาในคราวนั้น ก็รีบร้อนมาสารภาพกับเขาว่าพึงใจเซียวฉางเล่อ ทว่าตอนนั้นราชโองการพระราชทานสมรสได้ประกาศลงมาแล้ว เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้จนมิอาจแก้ไข ไม่มีทางพลิกผันได้อีก
ฉู่มู่หรานหม่นหมองอยู่เช่นนั้นเป็นเวลานาน
กล่าวตามตรง เดิมทีเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับสตรีทั้งสอง แม้พวกนางจะยอดเยี่ยมยิ่งนัก ตอนนั้นเขาเลือกพระชายารัชทายาทส่ง ๆ เท่านั้น ใครจะคาดคิดว่าการตัดสินใจอันแสนลวก ๆ เช่นนี้จะก่อเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่ขึ้นมาได้
【ถ้าอย่างนั้น ต่อไปพระชายารัชทายาทก็คงเป็นคุณหนูตระกูลเจียงสินะ】
ระบบไม่ได้คล้อยตามคำพูดของนาง
【ก็ไม่แน่หรอก บางทีองค์รัชทายาทอาจปฏิเสธการสมรสนี้เพื่อคนในดวงใจก็ได้】
องค์รัชทายาทมีคนที่ชอบแล้ว!
ถ้อยคำนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
สีหน้าของเหล่าขุนนางโดยรอบแข็งค้างให้เห็นชัดเจน แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ฉู่เหยียนเหยียนเอ่ยอย่างงุนงงว่า “พวกท่านเป็นอะไรกันไปหรือ”
แม่ทัพเซียวหมุนความคิดว่องไว รีบชี้มือออกไปนอกหน้าต่าง แก้สถานการณ์อย่างฉับพลันว่า “ฟ้า...ฟ้าช่างครามจริงหนอ!”