ทางตะวันตกของหมู่บ้านต้าเหอ ริมกำแพงดินเหลืองร้างสูงแค่ครึ่งตัว
มีกลุ่มชายฉกรรจ์นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น กำลังแทะเมล็ดแตงโม ส่งเสียงหัวเราะครืนครันเป็นระลอก
กลางวงล้อมมีชายร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบ ไหล่กว้างหลังหนากำลังกุมหัว กลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น
ด้านข้างมีหนุ่มปากแหลมแก้มตอบยืนอยู่ ในมือกำเมล็ดแตงโมไว้หนึ่งกำมือ กำลังตะโกนเสียงดังลั่นว่า "อีก ๆ กลิ้งดี ๆ พี่จะซื้อเมล็ดแตงโมให้!"
หนุ่มคนนี้ชื่อหลี่เอ้อร์โกว เป็นพวกอันธพาลขึ้นชื่อของหมู่บ้าน
"พี่พูดจริงเหรอ?"
ชายบนพื้นหยุดเคลื่อนไหว เงยหน้าที่เปื้อนโคลนขึ้นมา
แววตาของเขาใสกระจ่าง แฝงด้วยความใสซื่อที่ไม่สมกับรูปร่าง
หลี่เอ้อร์โกวถ่มเปลือกเมล็ดแตงโมออกมา "จริงสิ! รีบกลิ้ง!"
เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้น ก็หมอบลงกับพื้นทันที แล้วเริ่มกลิ้งอีกครั้ง
จางเซี่ยงหยางยืนห่างออกไปสิบกว่าก้าว มองดูเหตุการณ์นี้ แววตาเย็นเยียบ
คนที่กลิ้งอยู่บนพื้นชื่อไป๋เถี่ยจวิน
พ่อของเขากับพ่อขี้เมาของตนเคยร่วมรบ เป็นสหายทหารด้วยกัน
ตั้งแต่เด็ก จางเซี่ยงหยางก็เล่นกับไอ้ใบ้ขาว
อย่ามองว่ามันโง่ แต่หมอนี่แรงมากผิดปกติ ในชาติก่อน ทุกครั้งที่จางเซี่ยงหยางไปมีเรื่องกับใคร ไอ้ใบ้นี่จะต้องถืออิฐวิ่งพรวดเข้ามาช่วยเสมอ
ถ้าไม่ใช่ว่าช่วงหลังตัวเองติดการพนัน พ่อของไป๋กลัวว่าเขาจะใช้ไอ้ใบ้ไปทำเรื่องชั่วร้ายเกินทน
ตอนนี้พวกเขาอาจยังเล่นด้วยกันอยู่ก็ได้
"แม่ง พอข้าไม่อยู่แค่สองปี พวกมึงก็รังแกน้องข้ากันแบบนี้รึ!"
จางเซี่ยงหยางคายหญ้าหมาจิ้งจอกในปากทิ้ง แล้วเดินเข้าไป
เขาก้มลง คว้าคอเสื้อด้านหลังของไอ้ใบ้ขาวไว้ มือเดียวออกแรง ยกชายร่างใหญ่เกือบหนึ่งร้อยแปดสิบชั่งคนนี้ขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
ไอ้ใบ้ขาวกำลังกลิ้งอย่างเมามัน จู่ ๆ ก็ลอยขึ้นกลางอากาศ งงนิดหน่อย
เขาหันมาเห็นจางเซี่ยงหยาง รีบยิ้มประจบประแจงทันที "พี่เซี่ยงหยาง!"
จางเซี่ยงหยางยื่นมือไปปัดเศษฟางแห้งบนหัวไอ้ใบ้ขาว หันกลับมาพร้อมตบฉาดเข้าให้หนึ่งที
"เพี๊ยะ!"
หลี่เอ้อร์โกวทั้งตัวหมุนครึ่งรอบอยู่กับที่
จางเซี่ยงหยางมีแววตาดุดันวาบวับ "ไอ้สัตว์! ไปซื้อเมล็ดแตงโมให้ไอ้ใบ้ขาวซะ!"
หลี่เอ้อร์โกวเอามือกุมแก้ม สมองอื้ออึง
เขาเงยหน้ามองจางเซี่ยงหยาง สีหน้าเจ็บใจและงุนงง "พี่เซี่ยงหยาง จะเอายังไงเนี่ย ผมแกล้งไอ้ใบ้เล่นเฉย ๆ เองนะ"
จางเซี่ยงหยางก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว "คนมันโง่อยู่แล้ว มึงยังจะไปแกล้งมันอีก!"
หลี่เอ้อร์โกวไม่ยอม กลืนน้ำลายเถียง "ไอ้ใบ้ก็เกิดมาให้คนแกล้งไม่ใช่เหรอ?"
จางเซี่ยงหยางยกเท้าขึ้น ถีบเข้าเต็มอกของหลี่เอ้อร์โกว "ไอ้ระยำ! ไอ้ใบ้ไม่ใช่คนรึ? ไอ้ใบ้ไม่ใช่พ่อแม่เลี้ยงมารึ? ไอ้ใบ้สมควรให้มึงแกล้งอย่างนั้นรึ?"
หลี่เอ้อร์โกวตัวสั่น เขารู้จักจางเซี่ยงหยางดีเกินไป
มือดำใจโหด ได้ยินว่าเมื่อวานยังขายลูกสาวแท้ ๆ ไปพนัน สัตว์เดรัจฉานที่ไม่เห็นแก่หน้าญาติแบบนี้ ถ้าเกิดบ้าขึ้นมาจริง ๆ ฆ่าเขาตายคาที่ก็เป็นไปได้
หลี่เอ้อร์โกวรีบก้มหัว พนมมือไหว้รัว ๆ "พี่เซี่ยงหยาง ผมผิดแล้ว ผมผิดแล้ว! ผมจะไปซื้อเมล็ดแตงโมเดี๋ยวนี้!"
พูดพลางก็ไม่สนใจจะปัดฝุ่นบนตัว วิ่งกระเสือกกระสนไปทางตะวันออกของหมู่บ้าน
จางเซี่ยงหยางหันหน้า สายตากวาดไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ใต้กำแพงดิน
คนพวกนี้ปกติก็ตามหลี่เอ้อร์โกวไปรังแกไอ้ใบ้ขาว พอตอนนี้ปะทะสายตาของจางเซี่ยงหยาง ต่างก็ก้มหน้ามองปลายเท้า แม้แต่หายใจดัง ๆ ก็ไม่กล้า
จางเซี่ยงหยางยิ้มเยาะ ชี้หน้ากลุ่มคนพวกนี้ "พวกสวะอะไรกัน! ขูดขี้ไคล เกี่ยวผู้หญิง ไล่ล่าคนบ้า เอาเปรียบคนโง่ ยังมีอะไรที่พวกมึงทำไม่ออกอีกมั้ย?"
ฝูงชนเงียบสงัด ไม่มีใครกล้ารับ
จางเซี่ยงหยางเพิ่มระดับเสียง "ต่อไปนี้ ถ้าใครกล้ารังแกไอ้ใบ้ขาวอีก ขอบอกไว้เลย พวกมึงโดนสับเละเป็นชิ้น ๆ แน่!"
"ไสหัวไป!"
เสียงตวาดกัมปนาท กลุ่มชายฉกรรจ์เหมือนได้รับการปลดปล่อย แตกฮือวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตา ใต้กำแพงดินก็เหลือเพียงจางเซี่ยงหยางกับไอ้ใบ้ขาวแค่สองคน
ไอ้ใบ้ขาวยืนอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ได้แต่มองจางเซี่ยงหยางตาแข็ง
"พี่เซี่ยงหยาง พี่ตีเอ้อร์โกวทำไม? เขาไม่ซื้อเมล็ดแตงโมให้ผมแล้วนะ" ไอ้ใบ้ขาวทำหน้าเจ็บใจ
จางเซี่ยงหยางถอนหายใจ เอื้อมมือไปปัดฝุ่นให้ไอ้ใบ้ขาวสะอาด "ต่อไปใครให้แกกลิ้งบนพื้น อย่ากลิ้ง ได้ยินมั้ย?"
ไอ้ใบ้ขาวเกาหัว "แต่กลิ้งแล้วมีของกินนะ"
จางเซี่ยงหยางมองดูท่าโง่ ๆ ของไอ้ใบ้ขาว ใจรู้สึกปวดแปลบ
ก่อนพ่อตายเคยบอกไว้ว่า เพื่อนร่วมรบของตัวเองกว่าจะมีลูกได้ก็แก่แล้ว ให้ตัวเองช่วยดูครอบครัวของเขาให้ดี
แต่ร่างเดิม...
เฮ้อ ไม่พูดถึงอีกเลย เขาตบไหล่หนาของไอ้ใบ้ขาว พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "พี่เลิกนิสัยแล้ว ต่อไปตามพี่มา พี่ให้เนื้อแกกิน"
"จริงเหรอ!?"
จางเซี่ยงหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง กวักมือเรียก "ไป ตามพี่ขึ้นภูเขาไปขนเนื้อ"
ไอ้ใบ้ขาวได้ยินว่ามีเนื้อ ตาเป็นประกาย ปากแสยะ วิ่งกระหย่งกระแหย่งตามหลังจางเซี่ยงหยางไปติด ๆ
ถึงกลางภูเขา กลิ่นคาวเลือดยังจางไม่หมด
ไอ้ใบ้ขาวเห็นเจ้าสัตว์ใหญ่สีดำทะมึนบนพื้น ก็ตกใจ
"พี่เซี่ยงหยาง นี่... นี่หมูอะไรตัวใหญ่จัง มันไม่กัดคนใช่ไหม?"
"ตายสนิทแล้ว กัดอะไรได้"
จางเซี่ยงหยางเดินเข้าไป จับขาหลังของหมูป่าไว้หนึ่งข้างลองน้ำหนัก หนักพอสมควรเลย
"เถี่ยจวิน มา帮忙หน่อย"
"อ้อ"
ไอ้ใบ้ขาวเดินเข้าไป สองมือกอดขาหน้าทั้งสองข้างของหมูป่า
"ฮึบ!"
เสียงคำรามทุ้ม เขาออกแรงยกครึ่งหน้าของหมูป่าขึ้นมาได้อย่างทุลักทุเล
จางเซี่ยงหยางแอบทึ่ง
แรงขนาดนี้ ไม่เอาไปยกน้ำหนักน่าเสียดาย
สองคนคนละหน้าใช้ไม้สอดขาหมู แบกขึ้นบ่า
ทางภูเขาเดินลำบาก บ่าของจางเซี่ยงหยางกดจนปวดไปหมด
แต่ไอ้ใบ้ขาวข้างหน้ากลับทำเหมือนไม่มีอะไร เดินคล่องแคล่ว
จางเซี่ยงหยางไม่ได้กลับบ้านตรง ๆ
เขาแบกหมูป่าไปบ้านไอ้ใบ้ขาว
บ้านไป๋อยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน กำแพงบ้านพังไปครึ่งนึง ดูทรุดโทรมกว่าบ้านจางเซี่ยงหยางอีก
จางเซี่ยงหยางโยนหมูป่าลงในลานบ้าน เกิดเสียง "ตึง" กระแทกพื้น
หน้าประตูห้องโถง ไป๋เป่ากั๋วกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างเบื่อหน่ายบนธรณีประตู เล่นนับนิ้วเท้ากับเมีย
ได้ยินเสียง เขาก็เหลือบตาขึ้น
แค่มองแวบเดียว สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง
ไป๋เป่ากั๋ว พ่อแท้ ๆ ของไอ้ใบ้ขาว เมื่อก่อนกับพ่อของจางเซี่ยงหยางล้วนเป็นพรานชั้นยอด
เขาลุกขึ้นยืน เดินเร็ว ๆ ไปข้างหน้าหมูป่า หมุนดูรอบ ๆ สองสามรอบ
แล้วย่อตัวลง ลูบคลำรอยกระสุนบนคอหมูป่า
"ยิงนัดเดียวตาย หลังใบหู"
ไป๋เป่ากั๋วเงยหน้าขึ้น แววตาเฉียบคมจ้องมองจางเซี่ยงหยาง "แกยิง?"
"ลุงไป๋"
จางเซี่ยงหยางยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "โชคดี แมวตาบอดเจอหนูตาย"
ไป๋เป่ากั๋วไม่รับ แววตาเต็มไปด้วยความระแวง
ในหมู่บ้าน จางเซี่ยงหยางมีชื่อเสียมานานแล้ว
เรื่องขายลูกสาวเอาเงินพนัน เมื่อเช้าก็กระจายไปทั่วหมู่บ้าน
ไป๋เป่ากั๋วถึงจน แต่ใจโปร่งใส
"แกเอาสวะนี่มาบ้านฉันทำไม?"
เขาพูดน้ำเสียงแข็ง "ฉันไม่มีเงินให้แกยืมไปเอาคืน"
เห็นไป๋เป่ากั๋วไม่รับ จางเซี่ยงหยางยิ้มเจื่อนเก็บยามวน
"ลุงไป๋ ผมเลิกพนันแล้ว"
จางเซี่ยงหยางสบตาของไป๋เป่ากั๋ว "หมูตัวนี้ ผมจัดการเองไม่ไหว พลาดแล้วขายไม่ได้ราคา ลุงเป็นฝีมือเก่า อยากขอให้ลุงช่วยชําแหละหมูตัวนี้..."
ไป๋เป่ากั๋วแค่นเสียง "ฮึ หมาแก่กินขี้ไม่เปลี่ยนนิสัย ถ้าจางเซี่ยงหยางแกจะเป็นคนดีได้ พ่อแกก็คงไม่โกรธตาย รีบขนไป อย่ามาทําสกปรกลานบ้านฉัน"
ไอ้ใบ้ขาวเห็นพ่อแท้ ๆ ไล่คน ก็ร้อนใจ รีบดึงแขนเสื้อของไป๋เป่ากั๋ว "พ่อ พี่เซี่ยงหยางบอกว่าจะให้เนื้อผมกินนะ! พ่ออย่าไล่เขาไปเลย!"
"ไสหัวไป!"
ไป๋เป่ากั๋วปัดมือลูกชาย มองจางเซี่ยงหยางเขม็ง "แกหลอกเจ้าโง่นี่อีกทำไม!"
จางเซี่ยงหยางไม่ได้โกรธ
ถ้าเป็นเขา เจอคนสวะอย่างร่างเดิม ท่าทีคงแย่ยิ่งกว่านี้
"ลุงไป๋ พ่อผมจากไปเร็ว ก่อนไปบอกให้ผมดูแลเถี่ยจวินให้ดี"
จางเซี่ยงหยางตาแดงก่ำ สีหน้าเสียใจอย่างที่สุด "เมื่อก่อนผมมันสารเลว ไม่ใช่คน วันนี้หมูตัวนี้ ลุงช่วยชําแหละให้ผม เนื้อดี ๆ ลุงเลือกไปยี่สิบชั่งเลย ที่เหลือผมเอาไปแลกเงิน ที่บ้านยังมีหลายปากรอข้าวสารประทังชีวิต ถ้าลุงไม่เชื่อผมทั้งครอบครัวก็คงต้องอดตาย"
จางเซี่ยงหยางพูดจบ ก็ก้มลงไปจับขาหมูป่า
ไป๋เป่ากั๋วจ้องเขม็ง
แววตาของหมอนี่ไม่เหมือนเมื่อก่อน
เมื่อก่อน ลูกกรอกตาพาลเกเร หลุกหลิกไม่น่าไว้ใจพวกนั้นหายไป แทนที่ด้วยความสุขุมที่ไม่อาจบรรยาย
อีกอย่าง หมูป่านี่เป็นของกินจริง ๆ
ในหมู่บ้านเกือบครึ่งปีไม่ได้กลิ่นเนื้อสัตว์ป่า
เถี่ยจวินร้องหิวทุกวัน แป้งข้าวโพดในบ้านนิดหน่อยก็ประทังท้องเจ้าโง่นี่ไม่ได้
"เดี๋ยวก่อน"
ไป๋เป่ากั๋วเอ่ยปาก
"เนื้อสิบชั่ง แถมเครื่องในหมูอีกเครื่อง" ไป๋เป่ากั๋วออกเงื่อนไข
จางเซี่ยงหยางยิ้ม "เครื่องในไม่นับ บอกว่าจะให้เนื้อดี ๆ ยี่สิบชั่งก็ยี่สิบชั่ง"