หวังหลงมองดวงตาหงส์ที่แดงก่ำของชินหงลวน ความคิดที่ตั้งใจจะแกล้งเธออยู่เมื่อครู่พลันมลายหายไป
เขาย่อตัวลง สอดมือข้างหนึ่งผ่านแผ่นหลังของชินหงลวน ส่วนอีกข้างช้อนใต้ข้อพับเข่า
“ถ้าพูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง”
หวังหลงกระชับแขน อุ้มชินหงลวนขึ้นมาแนบอกอย่างมั่นคง
ชุดนอนผ้าไหมแทบไม่มีความหนา เนื้อตัวในอ้อมแขนนุ่มหยุ่น รูปร่างของหญิงวัยผู้ใหญ่สมส่วน อวบอิ่มในส่วนที่ควรอวบอิ่ม เพรียวบางในส่วนที่ควรเพรียวบาง
แม้มีผ้าเนื้อลื่นบาง ๆ กั้นอยู่ เขาก็ยังสัมผัสได้ชัดเจนถึงส่วนโค้งเว้าอ่อนช้อยของเอวชินหงลวนและผิวกายที่เย็นนิด ๆ
ร่างของชินหงลวนแข็งเกร็งไปชั่วขณะ สัญชาตญาณแรกคืออยากผลักหวังหลงออกไป แต่แขนทั้งสองข้างกลับอ่อนปวกเปียกจนพาดอยู่บนไหล่เขาอย่างไร้เรี่ยวแรง
ไอร้อนจากอกของหวังหลงแผ่ซ่านมาถึงเธอ จนใบหูแดงก่ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ชินหงลวนเบือนหน้า ซุกหน้าลงกับซอกไหล่ของหวังหลง พึมพำอะไรบางอย่างเสียงอู้อี้จนเขาฟังไม่ชัด
เขารู้สึกได้เพียงลมหายใจร้อนผ่าวของเธอที่พ่นรดลำคอ พร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกพุดจากครีมอาบน้ำ
ระยะทางถึงโซฟามีแค่ไม่กี่ก้าว แต่สำหรับชินหงลวนกลับยาวนานราวกับผ่านไปหลายศตวรรษ สามีผู้ล่วงลับของเธอยังไม่เคยอุ้มเธอแบบนี้เลย
หวังหลงโน้มตัวลง ค่อย ๆ วางเธอบนโซฟาอย่างทะนุถนอม
ชินหงลวนขดตัวงอเข่าทั้งสองข้างเข้าหากัน มือข้างหนึ่งยังกดท้องน้อยแน่น
หวังหลงหยิบผ้าห่มบางจากมุมโซฟามาคลุมให้เธออย่างเอาใจใส่ จากนั้นก็รินน้ำอุ่นส่งให้
“ขะ...ขอบคุณ...”
ตอนนี้ชินหงลวนอ่อนแรงมาก กลับยิ่งมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
เธอจิบน้ำ รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองหวังหลงจากหางตา
เธอพึมพำกับตัวเองในใจ
“คนคนนี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น...”
หวังหลงมองชินหงลวนที่กำลังเจ็บปวด แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
“โรคของคุณ ผมรักษาได้”
ชินหงลวนเงยตามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“คุณ...พูดว่าอะไรนะ?”
“ผมบอกว่ารักษาอาการปวดประจำเดือนของคุณได้”
หวังหลงพูดอย่างมั่นใจ
“คุณมีไอเย็นสะสมในร่างกายลึกเกินไป กินยาอย่างเดียวช่วยปรับสมดุลไม่ได้ ต้องขับไอเย็นออกมา”
ชินหงลวนจ้องเขาอยู่หลายวินาที คิดว่าหวังหลงกำลังพูดจาโอ้อวด
เธอรักษามาทั้งแพทย์แผนจีนและแผนตะวันตก แต่อาการก็ไม่ดีขึ้นเลย
หวังหลงเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าพูดว่าจะรักษาโรคเรื้อรังของเธอได้?
“ช่างเถอะ จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่”
หวังหลงคร้านจะเอาใจผู้หญิงหยิ่งยโสคนนี้ พรุ่งนี้เขาก็จะไปจดทะเบียนกับซูชิงเหยาแล้ว
เขาจะรักษาซูชิงเหยาให้หาย แล้วทุกคืนก็จะกอดภรรยาตัวหอมเนื้อนุ่มหลับฝันดี
พอคิดถึงตรงนี้ หวังหลงก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
คงเพราะเจ็บปวดมากเกินไป พอเห็นหวังหลงกำลังจะไปจริง ๆ
ชินหงลวนที่ถูกอาการปวดประจำเดือนทรมานมานานกว่าสิบปีจึงตัดสินใจลองรักษาดู ถึงจะไม่มีทางเลือกก็ต้องลองเสี่ยงดูสักครั้ง
เธอรีบเอ่ยรั้งหวังหลงไว้
“...งั้นคุณลองดูได้ไหม?”
ชินหงลวนเหมือนใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ขดตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกนิด เผยให้เห็นเพียงใบหน้าซีดขาวกับดวงตาหงส์ที่ยังฉ่ำน้ำ
หวังหลงหยุดฝีเท้า หันกลับมามองเธอ
ชินหงลวนที่ขดตัวอยู่บนโซฟาไม่มีท่าทีเกียจคร้านและเฉียบคมอย่างตอนกลางวันแล้ว กลับดูอ่อนแออย่างที่หาได้ยาก
“ผมขอบอกไว้ก่อนนะ วิธีรักษาของผมค่อนข้างพิเศษ”
หวังหลงเดินกลับมา ยืนมองเธอจากข้างโซฟา
จากนั้นเขาก็ย่อตัวลง ยื่นมือไปทางท้องน้อยของชินหงลวน
ใบหน้าของชินหงลวนแดงระเรื่อขึ้นทันที แววตาก็ระแวดระวัง
“คุณ...จะทำอะไร? คิดจะเอาเปรียบฉันหรือไง?!”
หวังหลงเห็นเธอมองเขาราวกับเป็นโจร จึงยักไหล่
“เอาเถอะ ถ้าคุณคิดแบบนั้นก็ช่างมัน คนที่เจ็บไม่ใช่ผมอยู่แล้ว ไอเย็นในร่างกายคุณสะสมมาสิบกว่าปี ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ พออายุมากขึ้น แม้แต่เอวกับขาก็อาจพังไปด้วย”
“ผมกลับห้องไปนอนแล้ว คุณจะทำอะไรก็เชิญ”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล
“หยุดนะ!”
เสียงของชินหงลวนดังมาจากด้านหลัง เจือความหงุดหงิดจนแทบเสียอาการ
หวังหลงชะงักฝีเท้า เรื่องนี้วนไปวนมาหลายรอบแล้ว ถ้าชินหงลวนปฏิเสธอีกครั้ง เขาก็จะไม่ยุ่งแล้วจริง ๆ ผู้หญิงเอาใจยากชะมัด
ชินหงลวนเม้มริมฝีปาก ดวงตาหงส์ฉายทั้งความขุ่นเคืองและกระดากอาย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน
“คุณ...ลองรักษาฉันดู! ถ้าไม่ได้ผล ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”
“ถึงคุณจะเป็นคู่หมั้นของชิงเหยา ชินหงลวนคนนี้ก็ทำให้คุณอยู่ในเมืองยุนเฉิงต่อไม่ได้!”
หวังหลงไม่ใส่ใจ
เขาเดินกลับมาหน้าโซฟา โน้มตัวเข้าไปหา
ชินหงลวนเผลอเอนหนีไปด้านหลัง แต่จู่ ๆ ท้องน้อยก็ปวดบิดอย่างรุนแรงอีกครั้ง เธอครางเสียงอู้อี้ แล้วขดตัวแน่นขึ้น
“ผ่อนคลายหน่อย”
เสียงของหวังหลงทุ้มต่ำลง ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา
ขณะพูด เขาก็ยื่นมือเข้าไปใต้ชุดนอนผ้าไหมบาง วางฝ่ามือลงบนท้องน้อยของชินหงลวน
ร่างอรชรของชินหงลวนแข็งเกร็งขึ้นทันที ใบหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม นี่เป็นผู้ชายคนแรกที่สัมผัสตัวเธอ นอกเหนือจากสามีผู้ล่วงลับ
วินาทีถัดมา ไออุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ซึมออกมาจากฝ่ามือของหวังหลง ไหลไปตามเส้นลมปราณอย่างช้า ๆ ความเจ็บปวดราวกับถูกของแหลมแทงลึกถึงกระดูกที่เคยมีอยู่กลับเริ่มทุเลาลงจริง ๆ
ชินหงลวนชะงักงัน
เธอก้มมองหวังหลงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ที่ทำให้ชินหงลวนประหลาดใจยิ่งกว่าคือ อุณหภูมิจากฝ่ามือนั้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ใช่ความร้อนแผดเผา หากเป็นความอุ่นที่พอดิบพอดี ราวกับร่างกายทั้งร่างแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน สบายจนแทบไม่อยากขยับ
“นี่เป็น...วิธีรักษาพิเศษของตระกูลผม สืบทอดกันมา”
หวังหลงแต่งเรื่องขึ้นมาลอย ๆ มือที่วางอยู่บนหน้าท้องของเธอเริ่มนวดคลึงอย่างตั้งใจ แรงมือไม่หนักไม่เบา เคลื่อนไปตามเส้นลมปราณและจุดฝังเข็มได้อย่างแม่นยำ
จะว่าไป ชินหงลวนดูแลตัวเองได้ดีมาก ผิวพรรณขาวนุ่ม ไม่ด้อยไปกว่าสาววัยยี่สิบกว่าเลย
เดิมทีชินหงลวนยังอยากเถียงสักสองสามคำ แต่ไออุ่นสบาย ๆ พลันไหลทะลักเข้ามาเป็นระลอก ไอเย็นที่เกาะกุมอยู่ในท้องมานานกว่าสิบปีเหมือนถูกบางสิ่งขับไล่ ค่อย ๆ สลายออกไปทีละน้อย
เธออดไม่ได้จนเสียงครางแผ่วเบาหลุดจากลำคอ
เสียงนั้นทั้งนุ่มนวลทั้งเย้ายวน แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัว
“อืม...”
มือของหวังหลงชะงัก เขาเงยหน้ามองเธอ รู้สึกเพียงว่าคอแห้งผากขึ้นมา
ดึกดื่นป่านนี้ ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง บรรยากาศชวนให้คิดไปไกลอยู่บ้าง
ชินหงลวนเองก็ตกใจกับเสียงครางนั้น แก้มแดงก่ำขึ้นทันที เธอเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่กล้ามองหวังหลง
“อย่าส่งเสียง”
หวังหลงลดเสียงลง
“ชิงเหยานอนอยู่ห้องข้าง ๆ ถ้าคุณทำเธอตื่นขึ้นมา จะอธิบายยาก”
ระหว่างพูด มืออีกข้างของเขาเลื่อนไปแตะเอวด้านหลังของชินหงลวน นิ้วโป้งกดลงบริเวณจุดบนเอว แล้วนวดคลึงเบา ๆ
ร่างของชินหงลวนอ่อนยวบ เกือบเด้งตัวขึ้นจากโซฟา ความรู้สึกซาบซ่านพุ่งตรงไปถึงสมอง เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น กลืนเสียงที่กำลังจะหลุดออกมากลับลงไป
แต่มันสบายเกินไปจริง ๆ
ได้ผลดีกว่าการกายภาพ ฝังเข็ม หรือรมยาด้วยใบอ้ายเย่เป็นร้อยเท่า
ไอเย็นในร่างกายที่ทรมานเธอมานานกว่าสิบปีราวกับถูกมังกรเพลิงขับไล่ ค่อย ๆ ล่าถอยออกจากร่างทีละนิด
อาการปวดบิดที่ทรมานมานานกว่าสิบปี กลับทุเลาลงไปกว่าครึ่งในเวลาเพียงไม่กี่นาที
ชินหงลวนยกมือปิดปาก ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ เธอหลับตา สีหน้าเปี่ยมความสุข
ท่าทางนั้นช่างเย้ายวนเหลือเกิน
หวังหลงเห็นเธอเป็นแบบนั้น ลมหายใจก็ยิ่งหนักขึ้น ผู้หญิงคนนี้ช่างมีเสน่ห์เย้ายวนเหลือเกิน
นี่มันเหมือนกำลังยั่วให้เขาทำผิดชัด ๆ!
เขาอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้อีกนิด มือทั้งสองเพิ่มแรงกด ทิ่มแนบเข้ากับตัวชินหงลวนอย่างไม่ละสายตา
ชินหงลวนลืมตาขึ้น มองหวังหลงอย่างหวาดกลัว
“คุณจะทำอะไร?!”