ท้ายที่สุด ยูรินะก็ตัดสินใจกลับโตเกียวไปกับคาซามากิ ทากุยะ
ก่อนจากไป ยูรินะยังได้เชิญหลินชีเย่กับอามามิยะ ฮารูกิให้กลับไปด้วยกัน แต่หลินชีเย่ยังต้องไปหาคนมาซ่อม[จ่านไป๋] ย่อมไปด้วยกันไม่ได้ อามามิยะ ฮารูกิก็เช่นกัน
การปล่อยให้ยูรินะเดินทางไปโตเกียวคนเดียว หลินชีเย่ก็ยังเป็นห่วงอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงว่าตอนนี้อีกฝ่ายเป็นเจ้าของดาบ[จะเจาะ]ไปแล้ว แถมยังมีคุณย่าสึรุอยู่เคียงข้าง พอจะรับมือกับสถานการณ์ส่วนใหญ่ได้ ก็วางใจลงได้
เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถของคาซามากิก็มาถึงหน้าตึกกลุ่มมืดหยกอีกครั้ง
ยูรินะเปลี่ยนกลับมาสวมชุดกิโมโนสีดำลายดอกซากุระแบบเก่าคู่ใจ ม้วนผมขึ้นด้วยเข็มกลัดดอกซากุระสีชมพูอ่อน เหน็บ[ชิซูรุ]สีขาวราวหิมะไว้ที่เอว ยืนอยู่หน้าคนของคาซามากิ แล้วโค้งคำนับหลินชีเย่อย่างลึก
หลินชีเย่มองคนของคาซามากิที่โค้งตามอยู่เบื้องหลังเธอ ก็อดรู้สึกซาบซึ้งใจไม่ได้
เด็กหญิงตัวเล็กที่เคยหลบซ่อนอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ที่โยโกฮามะเมื่อก่อน ตอนนี้เติบโตเป็นผู้เข้มแข็งที่ยืนเคียงบ่าใครได้แล้ว เธอฉลาดมาตลอด สิ่งที่ขาดเพียงแค่การฝีมือผ่านศึกกับประสบการณ์เท่านั้น
“พี่ชายชีเย่ พอจัดการเรื่องเสร็จแล้ว ต้องไปหาหนูที่โตเกียวนะคะ!”
ยูรินะโบกมือลาหลินชีเย่อย่างไม่อยากจาก แล้วหันไปนั่งที่เบาะหลังของรถเก๋ง คาซามากิ ทาคุยะปิดประตูรถให้เธอ แล้วเดินขึ้นไปนั่งอีกฝั่ง