เจียหลันเดินมาถึงหน้าร้าน ยื่นมือผลักประตูม้วนเหล็กของหน้าร้านเบา ๆ ประตูที่ถูกกัดกร่อนจนสนิทนั้นเปราะบางราวกระดาษ พังทลายเข้าไปด้านใน กวาดเอาฝุ่นควันจำนวนมากฟุ้งกระจาย
แสงสลัวส่องเข้าไปในร้าน ใต้เกล็ดฝุ่นหนาฉาก ยังพอจำแนกได้ว่าเคยวางเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าแก่เอาไว้ แต่ล้วนพังเสียหายหมดสภาพแล้วโดยไม่มีข้อยกเว้น ด้านหลังเคาน์เตอร์ที่ผุพังคือม่านประตูผืนหนึ่ง ร้านทั้งหลังว่างเปล่าโด่เด่
ทั้งสามคนที่อยู่ ณ ที่นี้ ล้วนเคยผ่านประสบการณ์เดินไพล่ล่วงเข้าไปในห้วงหมอกมาแล้วทั้งนั้น จึงมิได้ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าสักเท่าไร เพราะในกาลเวลาอันยาวนานและการกัดกร่อนของห้วงหมอก อาคารเหล่านี้สูญเสียโครงสร้างรองรับเดิมไปนานแล้ว กลายเป็นสิ่งก่อสร้างเสี่ยงภัยที่อาจพังทลายลงเมื่อไรก็ได้
"ชีเย่กับพวกนั้น... อยู่ที่แบบนี้จริง ๆ เหรอ?" เจียหลันยืนอยู่ที่ปากประตู ถามออกมาด้วยความกังวล
"ไม่ หลินชีเย่กับพวกเขาเรียนวิชาที่เกี่ยวข้องมาแล้วในค่ายฝึก ตราบใดที่พวกเขามาถึงที่นี่ ก็ต้องจำได้แน่ว่านี่คือญี่ปุ่น แล้วจะนึกถึงแผนที่ หาวิธีข้ามทะเลกลับต้าเซี่ย" อู๋เซียงหนานเอ่ยอธิบาย
"แต่ผ่านมาสองปีแล้ว พวกเขายังไม่กลับมา ดังนั้นฉันเลยคิดว่า พวกเขาน่าจะถูกดูดเข้าไปใน 'วงมนุษย์' ซะแล้ว"
"ที่นี่ไม่ใช่ 'วงมนุษย์' เหรอ?"
"ไม่ใช่ ที่นี่เป็นแค่ญี่ปุ่นที่ถูกห้วงหมอกปกคลุมอยู่เท่านั้น" อัศวินเอ่ยต่อ "สถานที่แบบนี้ มนุษย์อยู่รอดไม่ได้หรอก พวกเขาน่าจะถูกกักขังอยู่ในบางเขตแดนหรือของวิเศษที่เทพญี่ปุ่นสร้างขึ้น ส่วนช่องเข้าสู่ข้างใน น่าจะอยู่แถวนี้เอง"