“นั่นมันอะไรกันแล้ว!”
“ไม่รู้เหมือนกัน!”
“ทำไมดาบตรงงอกปากออกมาสองปาก? แถมหน้าตาดูดุร้ายสุด ๆ”
“แดนต้องห้ามที่บ้าบิดโหดร้ายอะไรแบบนี้ หนุ่มคนนั้นมันเป็นใครกันแน่?”
“……”
ทหารใหม่ที่มุงดูเห็นภาพเหลือเชื่อนั้นก็ตกใจโวยวายปรึกษากันไปพลาง ในเวลาเดียวกัน สมาชิกโบสถ์เทพโบราณสามคนที่แอบแฝงอยู่ในฝูงชนสบตากัน ดวงตาปรากฏร่องรอยความตกใจ
“สัมผัสนี้…นายเป็นตัวแทนของเทวทูตตกสวรรค์งั้นรึ?”
“ไม่ผิดแน่ พลังแห่งความหลงผิดแบบนี้มีแค่ลูซิเฟอร์เท่านั้นที่ครอบครอง” ทหารใหม่ร่างผอมแห้งอดถอนใจไม่ได้ “ดูท่าทาง หัวหน้าม่านราตรีอย่างหลินชีเย่ คงเข้าภัยอันตรายใหญ่แล้ว…”
“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?” ทหารใหม่หน้าเด็กถามอย่างไม่เข้าใจ
“เขตแดนเทพโลกีย์ของเซราฟ คือสัญลักษณ์ของปาฏิหาริย์ แต่มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อการต่อสู้ ดังนั้นนอกจากขอบเขตของตัวเองจะสูงถึงระดับหนึ่งแล้ว จะสร้างพลังรบสูง ๆ ในการรบจริงได้ยากเหลือเกิน
ตรงข้ามกับคุณสมบัติพลังเทพของเซราฟอย่างสิ้นเชิง พลังของเทวทูตตกสวรรค์ดุร้ายและรุนแรง มีความก้าวร้าวสูงมาก เป็นซากปรักหักพังเทพระดับอันตรายสุดขั้วที่เก่งในการต่อสู้…
ที่ขอบเขตเท่ากัน ตัวแทนของเซราฟไม่มีทางชนะตัวแทนของเทวทูตตกสวรรค์ได้เลย”
“อ้อ แบบนั้นเอง” ทหารใหม่หญิงพยักหน้า “ดูท่าไม่ต้องรีรานเอง หัวหน้าคนนั้นก็จะถูกจัดการโดยคนของตัวเองอยู่ดี…”