แย่งดาบตรงกับตราสัญลักษณ์ไปงั้นเหรอ?
เฉิงตุ้ยจมอยู่ในความเวิ่นเว้ออย่างลึกซึ้ง
นี่มันพฤติกรรมที่ผู้พิทักษ์รัตติกาลคนปกติจะทำกันเหรอ?
“ว่าแต่” ฟางจั้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองเฉิงตุ้ย แววตาแฝงความหวังลนลานเล็กน้อย “หลูชิว... เขาเป็นไงบ้าง”
ได้ยินชื่อนั้น เฉิงตุ้ยกลับเงียบไป ชั่วอึดใจหนึ่งจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “ผู้พิทักษ์รัตติกาล หลูชิว ใช้ชีวิตเกินกำลังจนหมดสิ้น เสียสละชีวิตไว้หน้าด่านถูเจี๋ยว”
ตัวฟางจั้วสั่นเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก ดวงตาของเขาเอ่อล้นด้วยความโศกเศร้าอันเข้มข้น
“ผมเข้าใจแล้ว...”
“เขาคือวีรบุรุษ” เฉิงตุ้ยตบบ่าฟางจั้วเบา ๆ “เขาแลกชีวิตของตัวเองเป็นเวลาให้ด่านสงครามแห่งนี้ อีกไม่นาน กองกำลังสนับสนุนของพวกเราก็จะมาถึง...”
...
คลื่นสัตว์อสูรกาย
ใต้ม่านรัตติกาลสนิท มังกรยักษ์ตัวหนึ่งกำลังปะทะมือประสานกับ"ปริศนา"อีกสามตนที่อยู่ขั้นสูงสุดของระดับไคลน์ สี่เงาสู้กันจนฟ้าถล่มดินทลายกลางนภาครึ้ม ด้านอีกฝั่ง หลินชีเย่ผมสีขาวกำมือ"จ่านไป๋"แน่น จ้องเผชิญหน้ากันแต่ไกลกับเสือขาวสองปีกนั่น
“เวทระดับเหนือตำแหน่ง[เชือกแห่งยมโลก]”
วงเวทสีดำหนึ่งแห่งรอบตัวหลินชีเย่เปล่งแสงขึ้นพร้อมกัน ในเวลาเดียวกัน รอบตัวเสือขาวที่บินวนอยู่เบื้องบน วงเวทสีดำถึงสิบสองแห่งประกอบร่างขึ้นเป็นปริภูมิเรขาคณิตอันปิดสนิท กักขังคู่ต่อสู้ไว้โดยสมบูรณ์
เมื่อวงเวทสีดำทั้งสิบสองแห่งถูกปลุก เชือกเส้นเล็กละเอียดจำนวนมากพุ่งทะยานออกจากวงเวททุกแห่ง ราวเส้นผมประหลาดเส้นแล้วเส้นเล่า พันรัดรอบตัวเสือขาวอย่างรวดเร็ว ถ้าขยายภาพเข้าไปใกล้จะเห็นชัดว่าเหนือผิวเชือกทุกเส้นสลักลายมนต์ปริศนาเรียงรายแน่นขนัด