ระเบิด ระเบิด ระเบิด——!!
ดวงไฟพิกเซลระเบิดต่อเนื่องหลายลูก กลืนกินร่างของ “ปริศนา” หลายตนจนหมดสิ้น สลายเป็นพิกเซลกระจายเต็มท้องฟ้ากลางแสงเพลิง แล้วหายไปจนสิ้นเชิง
หลินชีเย่ใช้พลังจิตกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าตา เขาผ่อนความระแวงต่อเว่ยตงลงเล็กน้อย พลังจิตกวาดผ่านด้านหน้า ยืนยันตำแหน่งของ “ปริศนา” หลายตนที่ทะลุกำแพงออกมา แล้วเลือกเส้นทางฝ่าฝืนที่ดีที่สุดอย่างรวดเร็ว อ้อมหนีวงล้อมของมันไป
“นายจริง ๆ ไม่มีเบาะแสอื่นอีกเหรอ” หลินชีเย่ขมวดคิ้วมองไปทางเว่ยตง “พวกนี้เยอะเกินไปแล้ว ถ้ายังหาทางออกไม่เจอ เราต้องถูกอัดจนตายในนี่แหละ”
“เรื่องนี้ผมไม่รู้จริง ๆ” เว่ยตงพูดพลางยิ้มขมขื่น “ผมรู้แค่ว่าศาลเจ้านี่มันที่สักการะบูชาปีศาจ รูปปั้นหินเหล่านั้นล้วนเป็น ‘ปริศนา’ พื้นเมืองของญี่ปุ่น แต่ตอนแรกผมนึกว่ามันเป็นแค่รูปปั้นหินธรรมดา ไม่คิดเลยว่ามันจะฟื้นคืนชีพได้ด้วย”
ปริศนาพื้นเมืองของญี่ปุ่น?
หลินชีเย่ฉุกคิดอะไรบางอย่าง
ก่อนเว่ยตงจะลงมือทำแผนทำลาย “วงมนุษย์” ของญี่ปุ่น เขาเคยศึกษาเรื่องพวกนี้มาโดยเฉพาะ เลยรู้จักว่าสิ่งเหล่านี้คือ “ปริศนา” พื้นเมืองของญี่ปุ่น แต่หลินชีเย่ไม่ได้เรียนละเอียดถึงขั้นนั้นในค่ายฝึก จึงเป็นธรรมดาที่จะไม่ทันสังเกตรายละเอียดพวกนี้
แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในหัวของเขาก็ลับสมองวาบหนึ่ง เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก