“เกิดอะไรขึ้น?” ยูรินะเห็นสีหน้าของหลินชีเย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จึงถามด้วยความงุนงง
“มีคนตามเราอยู่” หลินชีเย่ชำเลืองมองเลนหลังผ่านกระจกมองหลัง แล้วเสริมว่า “เยอะมาก แถมในรถยังมีปืนด้วย”
พลังจิตของหลินชีเย่ครอบคลุมไปทั่วทั้งถนนสายนี้แล้ว ตั้งแต่รถราวสิบกว่าคันคันนั้นบุกเข้ามาแซงตามเข้าเลน เขาก็รู้สึกตัวแล้ว หลังค้นหาอย่างละเอียด เขายังพบอาวุธปืนจำนวนมากซ่อนอยู่ในรถเหล่านั้นอีกด้วย
พวกนี้มาจากไหนไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ และมีโอกาสสูงมากที่มาเพ่งเล็งยูรินะโดยเฉพาะ
ยูรินะได้ยินคำว่าปืน คิ้วขมวดมุ่นทันที เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้หูหลินชีเย่ กระซิบเสียงเบา
“ใช่……พวกยากูซ่านั่นรึเปล่า?”
“เป็นไปได้สูง”
“แล้วพวกมันรู้ได้ไงว่าเราอยู่ที่นี่?อ้ายพวกนักเลงเล็ก ๆ น่ะไม่ใช่ว่า……”
สมองของหลินชีเย่หมุนเร็วดั่งสายฟ้า ไม่ช้าก็อนุมานความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา ใบหน้าเคร่งเครียดลง
“นึกไม่ถึงจริง ๆ ที่พวกยากูซ่าจะสมรู้ร่วมคิดกับตำรวจด้วย”
ยูรินะอึ้งไปครู่หนึ่ง ด้วยความฉลาดเฉลียวของเธอ เข้าใจความหมายของหลินชีเย่ได้ในทันที “คุณหมายความว่า…การที่สถานีตำรวจโอซากาให้หนูไปรับของที่ระลึกของคุณพ่อ เป็นเหยื่อล่อที่พวกเขาวางแผนเอาไว้!?”
“จากสถานการณ์ตอนนี้ พวกยากูซ่าน่าจะเตรียมแผนไว้ทั้งสองทาง” หลินชีเย่วิเคราะห์อย่างเยือกเย็น
“เมื่อเป็นองค์กรใหญ่ที่ทรงอิทธิพลขนาดนั้น ย่อมไม่เดิมพันทุกอย่างไว้กับพวกนักเลงชั้นต่ำแน่นอน ตั้งแต่วันที่สองหลังยูริ โคคุเท็ตสึถูกฆ่าตาย พวกมันก็ใช้สายสัมพันธ์ที่สถานีตำรวจ โทรไปที่บ้านเธอ ใช้ของที่ระลึกเป็นเหยื่อล่อ หวังดึงเธอมาที่โอซากาเพื่อจับไปในกับดัก