ด่านเฉินหลง
คลื่นยักษ์สูงสะดือฟ้าซัดสวนอย่างบ้าคลั่ง เหมือนหัตถ์ยักษ์ที่หลอมขึ้นจากทั้งมหาสมุทร ฟาดลงอย่างหนักหน่วงบนกำแพงเหล็กที่พังยับเยินจากการถูก "ปริศนา" นับไม่ถ้วนรุมโจมตี
พร้อมเสียงระเบิดกึกก้อง กำแพงที่กั้นคลื่นสัตว์อสูรกายเอาไว้ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ปืนใหญ่ในทิศทางนั้นลดจำนวนลงทันทีหนึ่งในสาม ยิ่งไปกว่านั้น ระยะห่างระหว่างคลื่นสัตว์กับด่านเฉินหลงใกล้เกินไป ทำให้เครือข่ายการยิงปกคลุมเหล่านี้แทบไร้ความหมาย
คลื่นสัตว์อสูรกาย ประชิดใต้ด่านเฉินหลงเข้าแล้ว
"สุดท้ายก็ไม่รอดไปถึงสี่นาทีจริง ๆ สินะ……"
ฟางจั้วก้มมองนาฬิกาพกในอ้อมอก ริมฝีปากแตะรอยขมขื่นบาง ๆ ก่อนเก็บนาฬิกากลับเข้าไปในเสื้อคลุม แล้วค่อย ๆ ชักดาบตรงที่เอวออกมา
ฉ่าง——!
เสียงดังกระหึ่มของดาบที่สะบัดออกจากฝัก ณ ขณะนี้ดูเบาบางเหลือเกินท่ามกลางเสียงคำรามของสัตว์ยักษ์ไร้ที่สิ้นสุด ผู้พิทักษ์รัตติกาลสี่คนในเสื้อคลุมสีแดงเข้มยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเหล็กที่แหลกสลาย ต่อหน้า "ปริศนา" อันแกร่งกล้าที่มีตัวสูงเป็นสิบเป็นร้อยเมตรเหล่านั้น พวกเขาเล็กจิ๋วราวมด
กำแพงหายไปแล้ว ผู้พิทักษ์รัตติกาลสี่คนนี้ กับทหารที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหลัง คือกำแพงสุดท้ายของด่านแห่งนี้
"ดูท่าจะถึงตอนที่พวกเราต้องเปล่งแสงเปล่งความร้อนกันสักทีแล้ว" ฟางจั้วหยิบตราสัญลักษณ์ดวงหนึ่งที่ส่องประกายออกมาจากอกเสื้อ บีบมันเบา ๆ ในฝ่ามือ "หวังว่าหลังใช้ของนี่แล้ว ฉันจะทนอยู่ในคลื่นสัตว์อสูรกายได้สักหกวินาที"