สุขภาพของลุงเคียวสุเกะแย่ลงเรื่อย ๆ
หลังบุกขึ้นไปเลือกตัวกับ[พิภพบริสุทธิ์]และเผชิญหน้ากับผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์หลายคน แผลภายนอกของเขาแม้จะค่อย ๆ หายเป็นปกติ แต่โรคร้ายที่ติดตัวมากลับทรุดหนักขึ้นทุกทีตามเวลาที่ผ่านไป
อวัยวะทุกส่วนในร่างของเขาล้วนถูกโรคร้ายทำร้าย บ้างเบาบ้างหนัก และนอกจากการไปโรงพยาบาลเพื่อสุ่มซื้อยากองคลุมเครือมากินเพื่อระงับอาการเอาไว้แบบนี้ ก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว……
ถ้าตอนนี้ปลดล็อกเวทมนตร์ปกปิดของ[ดวงตาวิเศษ]แล้วเผยร่างแท้จริงของยูริ โคคุเท็ตสึออกมา จะเห็นได้ว่าใบหน้าของเขาซูบผอมลงไปหลายเท่า ดูแก่ขึ้นไปราวสิบปี เมื่อยล้าจนเผยโทนป่วยไข้ออกมาภายนอก
ลุงเคียวสุเกะเก็บยาแล้วแอบมองเวลาอีกครั้ง
“เกมใหม่กำลังจะวางขายพอดี ต่อไปซื้อเกมเสร็จ ถึงตอนกลับก็แวะซื้อผักมาด้วย คืนนี้ทำข้าวหนูคัตสึกาเร้กัน”
ข้าวหนูคัตสึกาเร้เหรอ
ดวงตาของยูริ ทากิฮากุเป็นประกาย ลิ้นเลียริมฝีปากแล้วพยักหน้าอย่างน่ารัก “ได้เลยครับ อาหารที่ลุงทำอร่อยกว่าน้ำเลี้ยงเป็นไหน ๆ”
ลุงเคียวสุเกะยิ้มบาง ๆ ยื่นมือขึ้นไปลูบหัวของเขา แววตาสาดส่องเต็มไปด้วยความเอ็นดู
หลายนาทีต่อมา ยูริ ทากิฮากุกอดเกมคาร์ทริดจ์ที่เพิ่งวางขายสด ๆ วิ่งออกมาจากร้านอย่างตื่นเต้น ผมยาวสีขาวม้วนเก็บไว้ด้านหลัง ในแสงอาทิตย์ยามเย็นดูเหมือนถูกประดับด้วยริ้วทอง เขาหันไปโบกมือให้ลุงเคียวสุเกะที่เดินตามหลังมา ราวกับเด็กหนุ่มบ้านข้าง ๆ ผู้ไร้เดียงสาคนหนึ่ง