รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นดิน หลินชีเย่ทั้งสามคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ในห้องเล็กแคบก็เปลี่ยนสีหน้าขึ้นทันที
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินชีเย่วานปืนพิกเซลในมือลงก่อน แล้วขยายพลังจิตออกไป สัมผัสทุกสิ่งรอบตัวอย่างละเอียด
หลังฝ่ากำแพงโทริอินั้นมา พวกเขาก็มาอยู่ในห้องนี้ทันที โทริอิลูกนั้นส่วนใหญ่ต้องมีพลังเลื่อนย้ายอวกาศ พูดง่าย ๆ ก็คือตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในเขตรอบนอกของเมืองโบราณแล้ว แต่มาอยู่ในสถานที่แปลกตาที่สมบูรณ์ใหม่
ที่นี่ ส่วนใหญ่คงเป็นแกนกลางของโบราณสถาน
เมื่อพลังจิตขยายออกไป คิ้วของหลินชีเย่ก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยระดับพลังจิตในตอนนี้ เขตการสัมผัสของเขากินรัศมีเกือบ 10 กิโลเมตร แต่แม้จะปกคลุมจนเต็มขอบเขตแล้ว นอกจากห้องเล็ก ๆ ที่ไร้จุดจบไม่สิ้นสุดก็ไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งอื่นใดอีก
ความรู้สึกนี้ทำให้หลินชีเย่นึกถึงตอนอยู่ค่ายฝึก ตอนที่ลูกบาศก์อวกาศพับพื้นตึกหอพักขึ้นมา แต่ความต่างคือครั้งนั้นที่ค่ายฝึกห้องถูกสับเปลี่ยนจนเกิดภาพลวงตาเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด แต่ห้องที่นี่ มันไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ ของจริง
ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง เหมือนกระดานหมากล้อมแบบไป่ฉีใบมหึมาไม่มีขอบเขต ช่องสี่เหลี่ยมคือห้องไม่รู้จบ และเส้นดำคือทางเดินที่เรียงรายเป็นระเบียบ
สิ่งแปลกประหลาดคือ บางส่วนของผนังภายในถูกก่ออิฐปิดทับด้วยรูปปั้นหินราวกับผีร้าย ท่าทางและท่าทีของรูปปั้นหินแต่ละตนแตกต่างกัน เมื่อพลังจิตของหลินชีเย่แตะต้องผิวของรูปปั้นหินเหล่านี้ ก็จะถูกขัดขวางไว้ภายนอก เข้าไปลึกแม้แต่นิดเดียวไม่ได้