ฮกไกโด
อัศวินกับเว่ยตงยืนอยู่หน้าจอขนาดยักษ์จอหนึ่ง จ้องมองหมายจับ[โกะอาคุ]ทั้งเจ็ดใบที่เลื่อนขึ้นบนหน้าจอ และเงาทั้งเจ็ดที่ยืนหยัดอยู่บน[พิภพบริสุทธิ์]ในภาพถ่ายทอดสด ต่างจมอยู่ในความงงงวย
“พวกนั้น……” เว่ยตงอ้าปากค้างอยู่นาน แต่แทบไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ
ไหนบอกว่าจะกลับประเทศไง?!
ทำไมพลิกมือพลิกเท้ากลับจะบุกเจาะทะลุ[พิภพบริสุทธิ์]ซะแล้ว?!
ยิ่งกว่านั้น……เรื่องนี้มันใหญ่โตเกินไปแล้ว! ถ่ายทอดสดครอบคลุมทั่วทั้งญี่ปุ่นแบบนี้ มันคือการต้องการให้ผู้ใช้วจนะศักดิ์สิทธิ์เสียชื่อเสียงพินาศราบคาบชิ้นนี้สินะ!
อัศวินมองเงาทั้งเจ็ดบนหน้าจอ ครู่ใหญ่จึงได้สติ ไม่อาจกลั้นความรู้สึกไว้ได้จึงกล่าวออกมาว่า
“ต้าเซี่ย……อีกไม่นานกำลังเสริมระดับสูงสุดอีกหนึ่งทีมกำลังจะปรากฏขึ้นแล้วสินะ”
……
ภายในห้อง
อู๋เซียงหนานมองจอโฆษณาบนยอดตึกด้านตรงข้าม ที่มีเงาทั้งเจ็ดยืนอยู่ท่ามกลางแนวสายฝน เขาแข็งค้างอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้นหิน แววตาเป็นประกายคล้ายความหลังคลุมเครือขึ้นมา
สมัยก่อน เขาเคยมีคนที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วย
พวกเขาเคยยืนอยู่จุดสูงสุดของโลก จ้องมองปุถุชนเบื้องล่างมาแล้ว……
เขาค่อย ๆ ยืดมือออกไป กำแผ่นป้ายที่แขวนอยู่ที่อกเอาไว้ เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและแสนอบอุ่นที่แฝงอยู่ภายในนั้น
[หลานอวี่]……
ไม่รู้ตัวตอนไหน มือทั้งสองข้างของอู๋เซียงหนานกำแน่นขึ้น
แววตาของเขาวาบผ่านด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ซูซาโนโอะ” อู๋เซียงหนานมองไปยังขอบฟ้าไกลโพ้น บ่นพึมพำกับตัวเอง