เสิ่นชิงจู๋เห็นภาพตรงหน้า ดวงตะกลามแดงก่ำทันที เขาจ้องเขม็งไปที่ร่างสีเขียวที่พลิ้วไหวอยู่ท่ามกลางฝูงชน จนแทบฉีกตา
"อยากตายงั้นเหรอ!!"
เสิ่นชิงจู๋คำรามต่ำ พลังจิตทั่วทั้งร่างพุ่งเข้าหลั่งไหลลงในลูกไฟยักษ์ในอุ้งมือ!
ก้อนไฟแบกความหายนะอันบริสุทธิ์ไว้นั้น ถูกบีบอัดจนเล็กลงอีกรอบ แสงสีแดงเร่าร้อนเจือรัศมีสีขาวล้วนขึ้นมา แม้จะมีกำแพงสุญญากาศกั้นอยู่ คลื่นความร้อนสุดสยองก็ยังค่อยคืบกัดกินทุกสิ่งรอบตัวอย่างบ้าคลั่ง!
เขาหันหัวไปตะโกนใส่ฮู่ไจ่ที่ถูกเจียงเอ๋อร์ควบคุมอยู่
"ไม่ต้องช่วยอุดลูกไฟไว้แล้ว เรื่องนี้ฉันทำเองได้ ช่วยดันมันขึ้นไปบนฟ้าให้หน่อย!"
ฮู่ไจ่พยักหน้ารับ สองฝ่ามือทั้งคู่วางลงพร้อมกัน เส้นไฟที่เชื่อมกับลูกไฟนั้นก็ขาดผึง เขาย่อตัวลงเล็กน้อย เปลวเพลิงจำนวนมหาศาลพุ่งโชติขึ้นจากใต้เท้าเป็นแรงขับ วินาทีถัดมาร่างกายพุ่งทะยานออกไปราวกระสุนปืนใหญ่!
เงาอาภรณ์สีแดงพาดผ่านสายฝนหอกและฝูงแมลงไปอย่างรวดเร็ว
ฉงไจ่ฆ่าสมาชิกก๊กสังหารรัตติกาลไปสี่คนด้วยความเฉียบขาด กำลังจะขยับทำอะไรต่อ ทันใดนั้นราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ฮู่ไจ่พุ่งเข้ามาถึงหน้าแล้ว!
ฉงไจ่พยายามหลบหลีก แต่สายเกินไปแล้ว
ร่างคลุมชุดแดงกอดรัดชุดเขียวไว้แน่น จากนั้นเหยียบเท้าลงพื้นอย่างกักขัง เปลวเพลิงพวยพุ่งพุ่งฉีดจากใต้เท้า ร่างของทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นสู่ยามค่ำคืนสีครามราวจรวด!
เลวร้ายแล้ว!
ฉงไจ่คิดอะไรได้ ใจตกอกตัม