โลกเกมที่เกิดและดับไปไม่หยุดหย่อนรอบตัว พลันหยุดชะงัก
ยูริ ทากิฮากุกอดร่างที่ค่อยๆ เย็นเฉี่ยวของยูซุริ โคคุเท็ตสึไว้ ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าแถบเลือดเหนือหัวของเขาลดจนเป็นศูนย์ และชื่อนั้นค่อยๆ หรี่แสงลง...
เขายืนตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
"พ่อ..." เขากอดศพของยูริ โคคุเท็ตสึไว้แน่น พึมพำกับตัวเอง
เขาไม่รู้ว่าการสูญเสียใครสักคนมันเป็นความรู้สึกแบบไหน รู้เพียงว่าตอนนี้ข้างในหัวใจของเขาว่างโหวง อึดอัด และทรมานเหลือเกิน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการดับสลายของชีวิตหนึ่งด้วยตาตัวเอง
และชีวิตที่ดับสลายนั้น...กลับเป็นพ่อของเขาเอง
เขาจ้องมองใบหน้าที่คุ้นไม่คุ้นและดูแก่ลงนักในอ้อมกอด ไม่รู้เพราะอะไร ภาพวันที่ได้พบกันครั้งแรกกับชายวัยกลางคนที่เต็มเปี่ยมพลังคนนั้นก็ผุดขึ้นในความคิดอีกครั้ง
เขาสวมสูทลูกปัดที่สะดุดตา กุหลาบก้านหนึ่งปักไว้ที่เอว ยิ้มแล้วเดินตรงเข้ามาหาเขา
"สวัสดี ผมคือโฮสต์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่น เคียวสุเกะ"
เขาบอกว่าโฮสต์คืออาชีพที่คอยช่วยแก้ปัญหาให้ผู้คน และเขาก็ทำได้จริง
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ยูริ ทากิฮากุมีความสุขจริงๆ เป็นความสุขที่ไม่เคยเคยมาก่อน
เขาได้สัมผัสเกมดีๆ นับไม่ถ้วน ได้พบคนที่ยอมเล่นด้วยกัน ได้กินข้าวหมูชีสกระเทียมรสเลิศที่เขาลงมือทำเอง ดึงรวดเดียวผ่านด่านไปด้วยกันมากมาย...
ระหว่างนั้น ยูริ ทากิฮากุก็มองออกอยู่แล้วว่าเคียวสุเกะแท้จริงแล้วเล่นเกมไม่เป็นเลยสักนิด ก็ไม่ได้เล่นมาก่อนกี่เกม งานอดิเรกของเขาไม่ใช่สิ่งนี้ด้วยซ้ำ...