“ปู๋ย——!!”
เจียหลันที่เพิ่งจิบน้ำผลไม้ไปหนึ่งอึดต่างพ่นน้ำผลไม้ในปากออกมาอย่างรวดเร็ว
เสิ่นชิงจู๋ที่นั่งอยู่ข้างอันชิงอวี๋ ตะเกียบที่กำลังจะฝัดผักหยุดค้างกลางอากาศ เขาทำทีเรื่อยเปื่อยวางมือลงแล้วแอบเงี่ยหูฟังอย่างเงียบ ๆ...
โต๊ะอาหารทั้งโต๊ะเงียบสนิท
“คลอ...คลอดลูกชายออกมางั้นเหรอ?!” ไป่หลี่พ่างพ่างตาแทบโผล่ “ชีเย่...แกมัน...”
“พอเถอะ!” หลินชีเย่ตกใจจนวางตะเกียบลงทันที หันไปมองอันชิงอวี๋ มุมปากกระตุกยับ “แกพูดเรื่องอะไรของแก ฉันจะไปไปมีลูกลับ ๆ หลับ ๆ ตามที่ไหนได้?”
“แต่ว่า...” อันชิงอวี๋จัดแว่น “ที่ตัวเด็กหนุ่มคนนั้น มีกลิ่นอายแบบเดียวกับแก...”
“กลิ่นอาย?”
“อืม ภายในร่างของเขา ฉันสัมผัสได้ถึงพลังสีทองที่คุ้นเคยมาก...” อันชิงอวี๋หยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พลังชนิดนี้ประกอบขึ้นเป็นร่างกายของเขา แทรกซึมเข้าไปในวิญญาณ สานอยู่ในสายเลือด...
จากมุมมองพันธุศาสตร์แล้ว เขามีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นลูกของแก”
หลินชีเย่มึนตึ้บไปทั้งตัว
“เดี๋ยวก่อน” หลินชีเย่เอามือกดหมัดเจียหลันที่อยู่ข้าง ๆ เอาไว้ แล้วถามต่อ “เด็กหนุ่มคนนั้นอายุเท่าไหร่?”
“ดูท่าทางประมาณสิบสี่ถึงห้าขวบ”
“สิบสี่ถึงห้าขวบงั้นเหรอ!” หลินชีเย่พูดด้วยสีหน้าอาเปย์ “ปีนี้ฉันเพิ่งยี่สิบสองเอง จะมีลูกอายุสิบสี่ห้าได้ไง อย่าบอกนะว่าตอนฉันเจ็ดขวบฉัน...”
เจียหลัน: Σ(ﾟдﾟlll)!!!!!
อันชิงอวี๋ครุ่นคิดอย่างตั้งใจ “ดูเหมือน...ก็จริง ๆ ไม่ค่อยเข้ากันเนาะ?”