“เฮ้ย พวกนายว่าไง ครูฝึกหลินพูดจริงเหรอ?”
ค่ำคืนเริ่มมืดสนิท ทหารใหม่ที่กำลังอาบล้างตัวอยู่ในหอพักต่างเงียบงันอึมครึม จนไม่เหลือความมีชีวิตชีวาเหมือนตอนเช้าที่เพิ่งเข้ามาถึงค่ายฝึก เหมือนกำลังมีเรื่องกังวลใจอะไรบางอย่าง
“นายว่าล่ะ?” ทหารใหม่ข้าง ๆ แหงนหน้าขึ้นฟ้า แล้วชี้มือไปยังหลังคาตึกหอพักฝั่งตรงข้าม
ใต้แสงจันทร์ ใยหนอนประหลาดไม่รู้สิ้นสุดปกคลุมระหว่างอาคาร แมงมุมหน้าคนตัวมหึมาเต็มไปด้วยพิษภัยกำลังนอนแผ่ตัวนิ่งอยู่บนท้องฟ้า ดวงตาประกายสีแดงชาดจ้องมองทหารใหม่ทั้งหลายที่อยู่ใต้เท้าอย่างน่าขนลุกน่าสะพรึง
ทหารใหม่ที่ถามคำถามไม่อาจกลืนน้ำลายลงคอได้
“แต่ว่า เขาไม่ได้บอกเหรอว่าการฝึกจริงจะเริ่มพรุ่งนี้?”
“ใช่แล้ว ไม่งั้นแมงมุมตัวนั่นคงไม่ได้แค่จ้องมองพวกเรา แต่คงพุ่งลงมาไล่งับพวกเราไปแล้ว”
“โหดร้ายเกินไปแล้วใช่ไหม? จะขนาดนั้นจริงเหรอ?”
“ฉันไม่เชื่อหรอก น่าจะเหมือนการทดสอบวัดระดับครั้งก่อนนั่นแหละ ใช้การสร้างบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ อยากจะรื้อค้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ของพวกเราออกมา”
“ฉันก็คิดแบบนั้น ไหนบอกว่าผู้พิทักษ์รัตติกาลจะใช้วิธีแบบนี้ฝึกทหารใหม่ล่ะ”
“……”
ท่ามกลางเสียงอื้ออึงพล่ามของทุกคน ฟางโม่วางแปรงสีฟันในมือลงอย่างสงบ สะพายผ้าเช็ดตัวไว้บนบ่า แล้วเดินกลับเข้าหอพักไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
ช่วงเวลานั้นเอง ฝีเท้าของเขาหยุดลงครู่หนึ่ง เหมือนรับรู้ได้ถึงสิ่งใดบางอย่าง ก่อนจะหันหัวกลับไปมองด้านล่างอย่างรวดเร็ว
เงาสีแดงเข้มลอดผ่านไปอย่างเงียบสงัด